دوشنبه ۹ مهر ۱۳۹۷ - ۱۵:۳۳

یادداشتی به مناسبت روز سالمند:

دیروز من، امروز تو      امروز من، فردای تو

سالمندی

جمعیت سالمندها جهان تا ۲۵ سال آینده به یک میلیارد نفر میرسد و تا ۵۰ سال آینده سالمندها دو میلیارد از جمعیت کره خاکی را دارد، یعنی ۲۳ درصد جمعیت جهان را سالمندها تشکیل می دهند.

 به گزارش مفدای تربت حیدریه، هر سال به بهانه نهم مهر ماه و روز جهانی سالمند، چند تا مقاله توی روزنامه ها چاپ میشه و ما هم که بر حسب اتفاق یا لا به لای آشغال سبزیها یا زیر لباس گرفته شده از خشکشویی پیداش می کنیم، فقط واسه چند دقیقه قیافه آدمهای متنبه رو به خودمون میگیریم و بعد از 2ثانیه سکوت به احترام این روز مهم، روزنامه رو پرت می کنیم، توی سطل زباله و بعدشم میریم پی کار و زندگی خودمون !!!

اما چرا دقیق تر نگاه نمی کنیم ، چرا مثل مورچه ها هم که شده واسه آینده کاری نمی کنیم؟ چرا پائیز یادمون نمیاره، که هیچ بهاری موندنی نیست؟! اکثراً به چند دسته تقسیم شدیم که یا اصلآ به فکر سالمندی خودمون نیستیم و خودمونو" سوپرمن" تصور می کنیم یا فکر میکنیم مربوط به ما نیست و فقط در مورد دیگران صدق میکنه، یا اینقد خودمون ارو درگیر مشغله های زندگی میدونیم که فرصت نداریم براش فکری بکنیم و منتظریم مسئولین یه فکری به حال سالمندی ما انجام بدن!!

 اما نباید یادمون بره که " دیروز اونها ، امروز ما         و        امروز اونها ، فردای ماست "

حالا ما برای امروز سالمندان کشورمون و دوره سالمندی خودمون در آینده چه فکری کرده ایم؟

آمارها نشون میده که "جمعیت سالمندها جهان تا ۲۵ سال آینده به یک میلیارد نفر میرسه و تا ۵۰ سال آینده سالمندها دو میلیارد از جمعیت کره خاکی رو داره، یعنی ۲۳ درصد جمعیت جهان را سالمندها تشکیل می دهند، رئیس دبیرخانه شورای ملی سالمندان گفت: بر اساس آخرین آمار مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ تعداد سالمندان کشورمان، ۷ میلیون و ۴۵۰ هزار نفر است؛ به گزارش خبرگزاری موج، این صرفاً بر مبنای تعریف سازمان جهانی بهداشت در کشورهای در حال توسعه است، که مبنای سالمندی را ۶۰ سال می دانند. وی با بیان اینکه این میزان برابر با حدود ۹ و ۳ دهم درصد از جمعیت کل کشور است، ادامه داد: جمعیت سالمندان در استان های شمالی کشور بیشتر و در استان های جنوبی و جنوب شرقی کمتر است. بعلاوه، اکنون ۷۰ درصد جمعیت کشور را جمعیت فعال یعنی افراد بین ۱۵ تا ۶۰ سال تشکیل می دهند، گفت: از سال ۱۳۸۵ که پنجره جمعیتی در کشور ما باز شد، جمعیت جوان زیاد شده و تعداد جمعیت سالمند در حال زیاد شدن داریم. همچنین، رئیس دبیرخانه شورای ملی سالمندان افزوده است که در سال ۲۰۵۰ میلادی یعنی حدود ۳۳ سال دیگر حدود ۳۰ درصد جمعیت کشورمان را سالمندان تشکیل خواهند داد و حدود ۱۵ سال آینده جمعیت سالمند کشورمان دو برابر خواهد شد. بنابراین، در طی دو دهه گذشته، مدام جمعیت سالمند ما در حال افزایش بوده است، اما ما که وقت نداشتیم، واسه این روزها برنامه ریزی بکنیم، عدم برنامه ریزی دیروز، مشکلات انبوه امروز رو ساخته و بی تفاوتی امروز، فردا رو تبدیل به فاجعه میکنه.

پس واجبه که پاشنه کفش هامونو بالا بکشیم، کمرهمتو ببندیم و یه" یاعلی "مردانه بگیم، باید فکری بکنیم، همه ایده هامونو جمع کنیم و برای سالمندی خودمون برنامه ای داشته باشیم، آیا قراره وقتی سالمند شدیم، توی خونه بچه هامون، زیر دست یه پرستار حبس بشیم؟ آیا قراره یه فرزند یا دو فرزند خودمونو مجبور کنیم که کار نکنند پیشرفت نکنند بمونند توی خونه و از ما نگهداری کنند؟ آیا قراره توی خونه های سالمندان حبس بشیم؟

الان که داریم دنبال خوشبختی میدویم و توی دنیای پرازدحام امروز پی گرفتاری ها و مشغله هامون غرق شدیم، برای فردا که روز استراحت ماست چه چاره ای اندیشیده ایم؟ نکنه زمزمه کنیم که " من آفتابی بزرگم ...پنهان شده توی ذره/   من سایه ام ، سایه کوه...افتاده اما به دره "

درسته که نسل ما در وضعیت اقتصادی خوبی نبود و همیشه به دنبال معاش بهتر تلاش کرد، و درسته که ما اینقد گرفتار و دغدغه مند بودیم که شدیم خونواده هایی با دو فرزند یا کمتر؛ و درسته که از تک فرزندهای خودمون این انتظار ارو نداریم که با همه مشغله ای که دارند بار مسئولیت ما رو به دوش بکشند..اما شاید بتونیم راه هایی برای داشتن سالمندی شادمان تر پیدا کنیم. میتونیم یه کاری بکنیم که در کنار بچه ها قرار بگیریم، میتونیم از این به بعد خونه های سالمندان ارو در کنار مهد کودکها بسازیم، تا با دیدن لبخند زیبای بچه ها ما هم لبخند بزنیم؛ یا مثلاً مکانهایی به اسم "باشگاه های سالمندان" بسازیم. مکانهایی که جوی خوب و صمیمی واسه در کنار هم بودن سالمند ها بسازه، جائیکه وقتی پیر شدیم و بچه هامون پی کسب و کار خودشون رفتن، فضای زیبایی با گل و گیاه و فواره و وسایل ورزشی و ... داشته باشیم، که هم هر مدیر و معمار و پزشک جوانی که به دنبال کسب تجربه است، به دنبال ما بیاد و به راحتی از همصحبتی و مشورت گرفتن با ما لذت ببره، چون به قول شاعر :

درختی غرس باید کرد در باغ       اگر برنامه ده ساله دارید

اگر برنامه صد ساله است باید        به انسان ساختن همت گمارید

چو انسان تربیت کردید، شاید        جهانی را به دست او سپارید

و ما هم به دلیل انتقال تجربیات خودمون و بدست آوردن حس مفید بودن، و سپری کردن اوقات فراغت خودمون در کنار هم سن و سالهامون و حفظ سلامتی به دلیل ورزش کردن و تغذیه مناسب، با عزت نفس برگردیم خونه و با آرامش خاطر بخوابیم.

دوستان مجالمان کم است، کاری بکنیم؛ چراکه اینگونه طرح ریزی ها نیاز به زمان و برنامه ریزی های طولانی دارند؛ اما میترسم که :

" گوش اگر گوش تو ناله اگر ناله من / البته آنچه به جایی نرسد فریاد است "

نوشته آزاده محولاتی رئیس اداره مشاوره و سلامت روان

ارسال نظر

    • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
    • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.