یکشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۶ - ۰۹:۵۳

نامزد دریافت جایزه کشوری تیتر 10

داود جهانسوز: در درجه اول فرد باید انسان با تعاملی باشد بعد پزشک، پرستار، مهندس و ...

تیتر 10

داود جهانسوز دانشجوی سال هفتم رشته پزشکی و از فعالان عرصه های صنفی و فرهنگی دانشگاه است. به دلیل نامزدی دریافت جایزه در جشنواره کشوری تیتر 10 در بخش مقاله با وی به گفت و گو پرداختیم.

به گزارش مفدا تهران، لطفاً خودتان را برای مخاطبین معرفی کنید؟
به نام خدا داود جهانسوز هستم از نوشهر، دانشجوی سال 7 پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران و حدود 3 سال است که درگیر فعالیتهای دانشجویی هستم و 2 سال هم است که کار نشریه تماشاچی را انجام می دهم.

از چگونگی شکل گیری نشریه تماشاچی و زمینه فعالیت آن بگویید؟
ما سال 94 اقدام کردیم برای راه اندازی شورای صنفی، تا مشکلات صنفی دانشجویان را پیگیری کنیم تا اتحادی بشود برای دانشجویان که حرف های خودشان را به گوش مسئولین برسانند اما متاسفانه به دلیل نبود شورای صنفی طی 7 سال قبل از آن، نتوانستیم دانشجویان را جذب کنیم و موفق نشدیم به همین دلیل به تنها چیزی که توانستیم فکر کنیم این بود که نشریه ای راه اندازی کنیم تا بتوانیم حرف هایمان را به عنوان یک محور مشترک ثبت کنیم. کار اولیه با 2 نفر از دانشجویان به نام های مهدیه میرزاخانی و طیبه قاسم آبادی و چند نفر دیگر از دانشجویان با چاپ اول در آبان 94 آغاز شد. برای چاپ اول حدود یک هفته با دشواری تمام کار کردیم ولی الان حتی یک نیم روز هم می توانیم نشریه را به مرحله چاپ برسانیم.

نشریه تماشاچی در چه زمینه هایی فعالیت می کند؟ آیا فقط صنفی است؟
وقتی نشریه را شروع کردیم به دلیل پیش زمینه صنفی تصمیم گرفتیم در همان حیطه کار کنیم، الان هم صنفی کار می کنیم. اما مجوز زمینه ای فرهنگی، ورزشی و دانشجویی داریم و قصد داریم همانطور که نشریات خیلی بزرگ در دانشگاه های مختلف دنیا در زمینه های مختلف دانشجویی حرف می زنند، ما هم بتوانیم همه آن زمینه ها را پوشش دهیم.

چند نفر از دانشجویان در نشریه تماشاچی فعالیت می کنند؟
در حال حاضر اعضای هیئت تحریریه ثابت 19 نفر هستند، از همه ورودی های دانشکده پزشکی عضو داریم و اگر دانشجویان دیگر دانشکده ها بخواهند به عنوان مهمان در نشریه مطلب بنویسند می پذیریم.

نشریه تماشاچی یکی از جنجالی ترین نشریات دانشگاه است، جمع بندی و تأیید مطالب به عهده چه کسی است؟
جمع بندی مطالب کلاً دست سردبیر است. تا حدود 8 ماه پیش بنده سردبیر بودم و مسئولیتش با خودم بود. در واقع مسئولیت چاپ یک مطلب در درجه اول با نویسنده بعد با مدیر مسئول نشریه است ولی تصمیم نهایی چاپ یک مطلب به عهده سردبیر است که در نشریه ما علیرضا رضایی این مسئولیت را به عهده دارد.
درمورد بحث جنجالی بودن هم باید عرض کنم وظیفه نشریه آگاهی رسانی است. در مسیر این آگاهی رسانی نباید آنقدر افراطی عمل کرد که زندگی عادی مسئولین و دانشجویان دچار اخلال شود و نباید خیلی دست کم گرفته شود چون مخاطبش را از دست می دهد. ما قصد داریم همراه با تعامل، حقیقت ها را هم بگوییم. حقیقت ها گاهی شاید تلخ باشد ولی باید گفته شوند و به دلیل این است که گاهی مطلبی باعث جنجال می شود.

تا به حال اتفاق افتاده از نشریه تماشاچی شکایتی بشود یا به خاطر مطلبی به کمیته انضباطی بروید؟
نه به لطف خدا. اگر بخواهم خیلی عامیانه بگویم دانشگاهیان علوم پزشکی تهران بسیار باجنبه هستند. حتی در دوره معاونت دانشجویی دکتر محقق هم که خیلی با برخی مطالب ما مخالف بودند اما اصلا شکایتی از ما نمی کردند. از این نظر شاید پزشکان و در کل دانشگاه علوم پزشکی تهران بسیار صحه صدر بالایی دارند. دانشجویان هم در کل خیلی توجهی به مسایل ندارند و ما مجبور می شویم گاهی تندتر بنویسیم تا شاید به مسایل حساس تر شوند.

در حال حاضر فضای فرهنگی دانشگاه علوم پزشکی تهران را چطور می بینید؟
از وقتی دو دانشگاه ایران و تهران از هم جدا شدند دانشگاه ما یک افت سنگین را در همه جنبه های دانشجویی شاهد بود. در ورزش عناوین قهرمانی را از دست دادیم، در فرهنگی همینطور، حتی در جشنواره تیتر 9 ما خیلی ضعیف عمل کردیم اما دانشگاه های شیراز، مشهد، اصفهان و ... خیلی با قدرت و بهتر عمل کردند. واقعیتی که وجود دارد این است که دانشجویان ما علاقه زیادی به فعالیتهای فرهنگی ندارند. با آمدن دکتر حلب چی تلاش خیلی بیشتری در این زمینه شده و وضع فرهنگی در حال بهبود است. یعنی هم به دانشجویان خیلی بها داده می شود و هم از طرف دانشگاه خدمات بهتری ارائه می شود.

تاکنون نشریه تماشاچی چند شماره چاپ شده است؟
نشریه تماشاچی دو هفته نامه است و تاکنون حدود 36 شماره چاپ شده است. البته در تابستان امسال مشکلاتی از قبیل امتحانات و سنگین بودن درس دانشجویان عضو هیئت تحریریه و نیز آزمون پرانترنی خودم باعث شد چاپی نداشته باشیم و ان شاالله از اول مهر دوباره به طور منظم چاپ خواهیم کرد.

با توجه به سنگین بودن رشته پزشکی، چطور به نشریه و فعالیتهای فرهنگی می پردازید؟
به نظر من 7/5 سال دوره پزشکی وقت بسیار زیادی را در اختیار دانشجویان قرار می دهد که می توانند از آن به خوبی استفاده کنند. البته در وزارتخانه تلاش هایی شده تا این دوره را به 7 و یا 6/5 سال کاهش دهند. در کشورهای پیشرفته دوره پزشکی 4 سال است. یک فرد میتواند برای امتحان دستیاری یا پرانترنی 6 ماه فقط درس بخواند و رتبه خوبی هم بدست آورد و به اهداف پزشکی اش برسد و بقیه دوره را درس نخواند! البته ممکن است بسیاری از اساتید با بنده مخالف باشند که این فرد نمیتواند یک فرد متخصص باشد و کار عملی خوبی نخواهد داشت. دانشجویان می توانند با برقراری یک تعادل هم به خوبی درس بخوانند و هم به کارهای فرهنگی بپردازند. موضوعی که وجود دارد این است که فقط درس خواندن ممکن است دانشجو را دچار افسردگی و مشکلات دیگر کند؛ این وظیفه دانشگاه است که این محیط را برای دانشجو فراهم کند مثل ورزش، فرهنگی و ... باید این شور و اشتیاق را بیشتر کرد.

در جشنواره تیتر 10 چطور شرکت کردید؟ در جشنواره های پیش از این نیز حضور داشته اید؟
ما تیتر 9 را شرکت کردیم ولی به دلیل اتمام زمان ثبت نام نتوانستیم شماره اول نشریه را در جشنواره شرکت دهیم و فقط در غرفه ها بودیم. در تیتر 10، با تعداد زیادی اثر شرکت کردیم و بنده حدود 140 اثر در جشنواره ثبت کردم. جای نقد بسیار زیادی در جشنواره های تیتر 9 و 10 هم در زمینه داوری و هم مقاله ها و اثرهای ارسالی وجود دارد. نشریات دانشجویی باید تمام کارهایش از قبیل مقالات، ویرایش، طراحی و ... توسط دانشجویان انجام شود، نه اینکه مثلاً طراحی روی جلد آن را یک گرافیست خارج از دانشگاه انجام دهد و داوران هم با یک نگاه به جلد آن اصلاً دیگر نشریات را داوری نکنند! شاید مطالب داخل نشریه ما خیلی هم بهتر و ارزشمندتر از آن ها باشد اما توسط داوران کنار گذاشته شوند. اینها مسائلی است که به روحیه و انگیزه دانشجو لطمه می زند و مسئولین باید به فکر چاره باشند.

در کدام بخش از جشنواره تیتر 10 شرکت کردید؟
به جز اندکی، تقریباً در تمام حیطه ها شرکت کردم. مانند گزارش، خبر، تیتر، عکس، مقاله و ... و واقعاً فکر می کردم حداقل 2 تا 3 مقاله نامزد دریافت جایزه شود چون خیلی مقاله های خوبی بودند و حتی یکی از آن ها در نشریه سپید چاپ شده بود. بالعکس مقاله ای که اصلاً فکر نمی کردم مورد توجه داوران قرار گرفت و نامزد دریافت جایزه شد. موضوع مقاله این بود که چطور می توانیم در دراز مدت یک رابطه خوبی با دانشگاه داشته باشیم و یک تعامل مثبت سازنده اثر بیشتری نسبت به یک حرکت انقلابی، درگیری و جنجال دارد.

نشریه تماشاچی پیش از این موفق به کسب جایزه از جشنواره ای شده بود؟
نه متاسفانه. مشکلی که داریم عملکرد محور بودن دانشگاه است. برای مثال در جشنواره ابن سینا همه چیز به رزومه دانشجو بستگی دارد. مسئولین جشنواره می توانند در کنار تمام آن رزومه ها از دانشجویانی که در زمینه نشریات فعالیت دارند استفاده کنند و این گله ای است که بنده دارم؛ چون خوب نیست که در جشنواره ابن سینا به بچه های نشریات بها داده نمی شود، دانشجویانی داریم که در زمینه فیلم، تئاتر و ... خیلی فعال هستند و در جاهای مختلف جایزه بردند، پیشنهاد دارم حداقل یک لوح تقدیر یا دیپلم افتخار در جشنواره به ایشان تعلق گیرد تا انگیزه شان از بین نرود.

به عنوان یک فرد موفق و با تجربه برای دانشجویانی که قصد راه اندازی نشریه و قدم نهادن در این راه را دارند چه پیشنهادی دارید؟
اولاً قطعاً توصیه می کنم حتماً قدم دراین راه بگذارند. در کشورهای پیشرفته مثل فرانسه نشریات تمام فسادها، وقایع، مشکلات و ... را انتشار و شفاف سازی می کنند. در دانشگاه هایشان هم همینطور است، نشریات دانشجویی و هیأت علمی، بلاک ها و سایت های مختلفی دارند که عملاً فضا را شفاف می کنند. در کشور ما این فضای شفاف سازی وجود ندارد و این کار باید از خود دانشجویان شروع شود. اگر افراد انگیزه شفاف سازی و زدن حرف خود را دارند وارد این کار شوند. توصیه مهمی که دارم مشخص کردن هدف است و بعد از آن راهکارهای باز تولید مطلب. نشریه باید ادامه دار باشد، در برخی از دانشگاه های بزرگ دنیا مثل هاروارد و کلمبیا نشریات دانشجویی هستند که حدوداً 140 و 150 سال قدمت دارند و کار می کنند اما در دانشگاه ما شاید بیشترین طول کار یک نشریه دانشجویی حدود 10 الی 12 سال باشد البته به جز نشریات انجمن اسلامی که نیازمند حل این معضل در دانشگاه هستیم.

دانشجویانی که مقاله می نویسند و می خواهند با نشریه شما همکاری کنند از چه طریقی می توانند ارتباط برقرار کنند؟
خیلی راحت، دانشجویان میتوانند با آدرس کانال تلگرام ما (@tamashachipress) و یا با سر دبیر نشریه به نام علیرضا رضایی (@iAlir3za) ارتباط برقرار کنند و مطالب خود را برای ما بفرستند.

سخن آخر؟
من می خواهم راجع به حیطه ای صحبت کنم که دوست دارم تغییر کند. اخیراً یک سری اساتید جوان به این سمت حرکت می کنند. وقتی وارد دانشگاه شدم با تصوراتم کاملاً متضاد بود. ما در قرن 21 هستیم ولی فضای دانشگاه ما خیلی عقبتر از آن چیزی بود که فکر می کردیم. مشکل اساسی که وجود دارد روش فکر کردن ماست. کمی روش فکر کردن عوض شود اصلاحات بزرگی در دانشگاه اتفاق خواهد افتاد. ما در دهه 70 دانشجویان فعالی داشتیم که با یک ایده و خلاقیت مرکز پژوهش های دانشجویی را راه اندازی کردند؛ ولی متاسفانه الان از آن خلاقیت ها نداریم.
به نظر من مسئولین باید خیلی دانشجویی محور و نوین تر فکر کنند و از آن حالتی که فکر می کنند دانشجوی پزشکی فقط باید درس بخواند و فقط باید کار پزشکی کند بیرون بیایند. ما به انسانی نیاز داریم که بتواند با دنیای خودش تعامل درستی داشته باشد. در درجه اول فرد باید انسان با تعاملی باشد بعد پزشک، پرستار، مهندس و ...، برای همین دوست دارم این طرز فکرها و نگاه ها تغییر کند و محیط، دانشجویی تر و فعال تر بشود و معتقدم قدم اول را مسئولین باید بردارند تا دانشگاه از این خاموشی بیرون بیاید و مطمئنم دانشجویان خودشان ادامه راه را خواهند رفت.
برای مشاهده مقاله داود جهانسوز، نامزد دریافت جایزه در جشنواره کشوری تیتر 10، اینجا کلیک کنید.

ارسال نظر

    • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
    • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.