چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۹ - ۱۰:۱۴

به مناسبت سوم شعبان؛

سوم شعبان ، سالروز ولادت "سفینه النجاهَ " مسلمانان

ولادت امام حسین (ع)

سومین روز از ماه شعبان است و میلاد سومین خورشید آسمان عصمت و هدایت، امام حسین(ع) نسیمی از عشق کبریایی را در کوچه های مدینه دمید و چشم عالمی را روشن کرد.

به گزارش مفدا جیرفت ، سوم شعبان روزی نورانی را در تقویم عالم ساخت روزی که آغازی برای نهضت حسینی بود و این نواده رسول‌الله پرورش یافت تا غوغایی در عالم بشریت به پا شود و حقانیت و مظلومیت دین پیامبر خاتم که چهارده معصوم پرچمدارش بودند، برای همیشه ثبت شود.

صبح روز سوم شعبان سال چهارم هجری، شهر مدینه میزبان کودک نورسیده‌ای بود که در خانه‌ی فاطمه‌(س) و علی (ع) چشم به جهان گشود و بعدها به "سیّدالشهداء" ملقّب شد.

امام حسین(ع) دومین ثمره پیوند آسمانی علی(ع) و فاطمه(س) است که تا هفت سالگی در مهد نبوت تربیت شد و پیامبر خوبی ها و پاکی ها او را در آغوش خویش با آموزه های آسمانی اسلام پرورش داد و زیرنظر خود تربیت کرد.
روزی پیامبر(ص) صدای گریه امام حسین(ع) را شنید، وارد خانه شد و به دخترش فرمود: «مگر نمی دانی که گریه حسین(ع) مرا اندوهگین می سازد».



 تکلم قبل از ولادت و بعد از شهادت از فضائل حضرت
امام حسین(ع) مولودی است که قبل از ولادت در حالی که در بطن مادر خود، فاطمه زهرا(س) بود، با ایشان به صحبت پرداخت.
نقل شده است که پیامبر اکرم(ص) روزی وارد خانه حضرت زهرا(س) شد و در حالی که جز دخترش کسی در خانه نبود، دختر خود را در حال صحبت مشاهده نمود، وقتی علت را جویا شد، حضرت زهرا(س) اظهار داشت: صحبت من با فرزندی است که در بطن من است، او همدم من است و با من سخن می گوید.
امام حسین(ع) تنها کسی است که بعد از شهادت نیز سخن گفته است، سر امام بر روی نیزه، این آیه از قرآن را تلاوت کرده است: « أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحَابَ الْکَهْفِ وَالرَّقِیمِ کَانُوا مِنْ آیَاتِنَا عَجَبا / آیا پنداشتی که اصحاب کهف و رقیم (خفتگان در غار) از آیات شگفت ما بوده اند.»
آیات دیگری که امام حسین(ع) بعد از شهادت تلاوت کرده است عبارتند از: ادامه آیات سوره کهف تا آیه ۱۴ و آیه ۲۲۷ از سوره شعراء و آیه ۷۱ سوره غافر و آیه ۱۳۷ سوره بقره.

 نقش امام حسین(ع) در روشنگری علیه ظلم
پس از شهادت امام حسن(ع) در سال ۵۰ هجری، امام حسین (ع) عهده دار امر امامت گردید.
معاویه پس از ۲۰ سال حکومت ظالمانه و قتل و کشتار شیعیان، در سال ۶۰ هجری مُرد و بر خلاف قرارداد صلح با امام حسن(ع)، پسرش یزید را به جای خود قرار داد؛ یزید فردی فاسد و شرابخوار و مخالف با اسلام بود.
امام(ع) که حاضر به بیعت با یزید نبودند، با خانواده خود از مدینه به مکه رفتند. در این هنگام مردم کوفه که از مرگ معاویه باخبر شده بودند نامه های زیادی برای امام حسین(ع) نوشتند و از او خواستند تا به عراق و کوفه بیایند.
امام حسین(ع) نیز مسلم بن عقیل را به کوفه فرستادند. ابتدا هزاران نفر از مردم کوفه با مسلم بن عقیل همراه شدند.
اما با ورود عبیدالله بن زیاد که از طرف یزید به حکومت کوفه گمارده شده بود و بسیار حیله گر و بی رحم بود، مردم کوفه فریب اقدامات او را خورده و پیمان شکنی کردند و مسلم را تنها گذاشتند.
با دریافت نامه مسلم بن عقیل، امام حسین(ع) با خانواده و یاران خود به طرف کوفه حرکت کرد و در نزدیکی کوفه بود که خبر پیمان شکنی مردم کوفه و شهادت مسلم را آوردند.



شهادت امام حسین(ع) و یارانش
خون مطهر امام حسین(ع) و یارانش به اسلام حیات تازه بخشید و زمینه سرنگون شدن دودمان فاسد اموی را فراهم آورد.امام حسین(ع) روز دهم محرم سال ۶۱ هجری، در سن ۵۷ سالگی در کربلا به شهادت رسیدند.
مرقد ایشان و برادر فداکارش حضرت اباالفضل(ع) و فرزندان و یارانش در شهر کربلا در عراق قرار دارد.

ویژگی‌های اخلاقی امام حسین(ع)

حق طلبی

از ویژگی های مهم اخلاقی امام حسین(علیه السلام) که در طول زندگی آن حضرت جلوه بیشتری داشت، روحیه حق طلبی و دفاع از حق و صاحبان حق بود؛ چه اینکه او مظهر کامل صفت حق طلبی پدر، مادر و جدّ بزرگوارش بود. نمونه‌های آن، دفاع از حق فاطمه(علیها السلام) در امر فدک در برابر ابوبکر، دفاع از حق علی(علیه السلام) در امر خلافت در برابر ابوبکر و عمر، دفاع از اهل بیت(علیهم السلام) در برابر ابوبکر و عمر، دفاع از اهل بیت(علیهم السلام) در برابر ابوسفیان و امثال آنها است. در روایت آمده است که: «وقتی ابوبکر خلیفه شد، روز جمعه به منبر رفت. حسن و حسین(علیهما السلام) (که در سنین کودکی بودند) برای نماز جمعه آماده شده بودند. حسین پیش افتاده به ابوبکر رسید و فرمود: این منبر پدر من است نه منبر پدر تو. ابوبکر گریست و گفت: راست می‌گویی این منبر پدر شماست نه منبر پدر من».

رضا و توکل

امام حسین(علیه السلام) در برابر خدا تسلیم محض بود و در هیچ حالتی از او گلایه نمی کرد و در هر دو صورت کامیابی و ناکامی ظاهری، خداوند را شاکر بود. آن حضرت کارهایش را تنها برای جلب رضایت خداوند انجام می داد؛ همان طور که هدف اصلی سفر به کربلا را تحصیل رضای الهی معرفی کرده، از خداوند درخواست توفیق می کند.

امام حسین(علیه السلام) در طول سفر کربلا، خدا را تنها تکیه گاه خود می داند و همواره با عبارات گوناگون این مطلب توحیدی را بازگو می کند. گاه می گوید: «أَنْتَ رَبُّنا عَلَیکَ تَوَکَّلْنا وَ إِلَیکَ أَنَبْنا وَإِلَیکَ الْمَصیرُ». و گاه عرض می کند: «اللَّهُمَّ أَنْتَ ثِقَتِی فِی کُلِّ کَرْب»؛ یعنی خدایا! تو پروردگار ما هستی، بر تو توکّل می کنیم، به سوی تو باز می گردیم. خدایا! در هر مصیبتی تو تکیه گاه من هستی.

حسین(علیه السلام) عارفی بزرگ است که عالم را محضر خدا می داند و او را شاهد، حاضر و ناظر بر تمام امور و هستی معرفی می کند و غفلت از این مسأله را ریشه عصیان خداوند می شمارد.

شجاعت و دلاوری شاخص ارزشمند امام حسین(علیه‌السلام)

شجاعت و دلاوری و عدم ترس از غیر خدای تبارک و تعالی از جمله خصوصیات و ویژگی‌های اولیاء ومردان خداست. خداوند متعال در توصیف ویژگی‌های مردان الهی و مبلغان راه حقیقت و رسالت می‌فرماید: «الَّذینَ یبَلِّغُونَ رِسالاتِ اللَّهِ وَ یخْشَوْنَهُ وَ لا یخْشَوْنَ أَحَداً إِلاَّ اللَّهَ وَ کَفی‏ بِاللَّهِ حَسیباً؛ [احزاب/۳۹] (پیامبران) پیشین کسانی بودند که تبلیغ رسالتهای الهی می‏کردند و (تنها) از او می ترسیدند، و از هیچ کس جز خدا بیم نداشتند و همین بس که خداوند حسابگر (و پاداش‏دهنده اعمال آنها) است! ».

خداوند متعال در سوره دیگر مجاهدان راه خدا که در راه آرمانهای الهی و اسلامی هیچ‌گونه ترس و اضطرابی به خود راه نمی‌دهند. را این چنین توصیف می‌نماید: «یا أَیهَا الَّذینَ آمَنُوا مَنْ یرْتَدَّ مِنْکُمْ عَنْ دینِهِ فَسَوْفَ یأْتِی اللَّهُ بِقَوْمٍ یحِبُّهُمْ وَ یحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَی الْمُؤْمِنینَ أَعِزَّةٍ عَلَی الْکافِرینَ یجاهِدُونَ فی‏ سَبیلِ اللَّهِ وَ لا یخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ ذلِکَ فَضْلُ اللَّهِ یؤْتیهِ مَنْ یشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلیمٌ؛ [مائده/۵۴] ای کسانی که ایمان آورده‏اید! هر کس از شما، از آیین خود بازگردد، (به خدا زیانی نمی‏رساند خداوند جمعیتی را می‏آورد که آنها را دوست دارد و آنان (نیز) او را دوست دارند، در برابر مؤمنان متواضع، و در برابر کافران سرسخت و نیرومندند آنها در راه خدا جهاد می‏کنند، و از سرزنش هیچ ملامتگری هراسی ندارند. این، فضل خداست که به هر کس بخواهد (و شایسته ببیند) می‏‌دهد و (فضل) خدا وسیع، و خداوند داناست».

ارسال نظر

    • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
    • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.