چهارشنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۹ - ۰۸:۲۲

سوم شعبان

ولادت حضرت امام حسین (ع)

سوم شعبان

روز سوم ماه شعبان سال چهارم هجرت دومین فرزند برومند حضرت علی (ع) و فاطمه زهرا (س) , که درود خدا بر ایشان باد , در خانه وحی و ولایت چشم به جهان گشود.

به گزارش مفدا آباده-

اخلاق و رفتار امام حسین (ع) :

با نگاهی اجمالی به ۵۶ سال زندگی سراسر خداخواهی و خداجویی حسین (ع), درمی یابیم که هماره وقت او به پاکدامنی و بندگی و نشر رسالت احمدی و مفاهیم عمیقی والاتراز درک و دید ما گذشته است.

اکنون مروری کوتاه به زوایای زندگانی امام حسین (ع) :

امام حسین (ع) به نماز و نیایش با پروردگار و خواندن قرآن و دعا و استغفار علاقه بسیاری داشت. گاهی در شبانه روز صدها رکعت نماز می گذاشت. (۱۷) و حتی در آخرین شب زندگی دست از نیاز و دعا برنداشت , و خوانده ایم که از دشمنان مهلت خواست تا بتواند با خدای خویش به خلوت بنشیند.

و فرمود: خدا می داند که من نماز و تلاوت قرآن و دعای زیاد و استغفار را دوست دارم . (۱۸)

حضرتش بارها پیاده به خانه کعبه شتافت و مراسم حج را برگزار کرد.(۱۹)

ابن اثیر در کتاب اسد الغابة می نویسد: کان الحسین رضی الله عنه فاضلا کثیر الصوم و الصلوة و الحج و الصدقة و افعال الخیر جمیعها (۲۰)

حسین (ع) بسیار روزه می گرفت و نماز می گزارد و به حج می رفت و صدقه می داد و همه کارهای پسندیده را انجام می داد.

شخصیت حسین بن علی (ع ) آنچنان بلند و دور از دسترس و پرشکوه بود که وقتی با برادرش امام مجتبی (ع) پیاده به کعبه می رفتند , همه بزرگان و شخصیت های اسلامی به احترامشان از مرکب پیاده شده , همراه آنان راه می پیمودند. (۲۱)

احترامی که جامعه برای حسین (ع) قائل بود, بدان جهت بود که او با مردم زندگی می کرد - از مردم و معاشرتشان کناره نمی جست - با جان جامعه هماهنگ بود, چونان دیگران از مواهب و مصائب یک اجتماع برخوردار بود , و بالاتر از همه ایمان بی تزلزل او به خداوند , او را غمخوار و یاور مردم ساخته بود.

و گرنه , او نه کاخ های مجلل داشت و نه سربازان و غلامان محافظ , و هرگز مثل جباران راه آمد و شد را به گذرش بر مردم نمی بستند , و حرم رسول الله (ص) را برای او خلوت نمی کردند ... این روایت یک نمونه از اخلاق اجتماعی اوست :

روزی از محلی عبور می فرمود ، عده ای از مستمندان بر عباهای کهنه و مندرس پهن شده شان نشسته بودند و نان پاره های خشکی می خوردند ، امام حسین (ع) می گذشت که تعارفش کردند و او هم پذیرفت ، نشست و تناول فرمود و آن گاه بیان داشت : ان الله لا یحب المتکبرین (۲۲) خداوند متکبران را دوست نمی دارد.

سپس فرمود : من دعوت شما را اجابت کردم , شما هم دعوت مرا اجابت کنید. آنها هم دعوت آن حضرت را پذیرفتند و همراه جنابش به منزل رفتند. حضرت دستور داد هر چه در خانه موجود است به ضیافت شان بیاورند (۲۳) و بدین ترتیب پذیرایی گرمی از آنان به عمل آمد و نیز درس تواضع و انسان دوستی را با عمل خویش به جامعه آموخت.

شعیب بن عبدالرحمن خزاعی می گوید :

چون حسین بن علی (ع ) به شهادت رسید بر پشت مبارکش آثار پینه مشاهده کردند علتش را از امام زین العابدین (ع) پرسیدند ،

فرمود : این پینه ها اثر کیسه های غذایی است که پدرم شب ها به دوش می کشید و به خانه زن های شوهر مرده و کودکان یتیم و فقرا می رسانید. (۲۴)

شدت علاقه امام حسین (ع) را به دفاع از مظلوم و حمایت از ستمدیدگان می توان در داستان ارینب و همسرش عبدالله بن سلام دریافت , که اجمالا در این جا متذکر می شویم :

علائلی در کتاب سمو المعنی می نویسد: ما در تاریخ انسان به مردان بزرگی برخورد می کنیم که هر کدام در جبهه و جهتی عظمت و بزرگی خویش را جهان گیر ساخته اند, یکی در شجاعت , دیگری در زهد, آن دیگری در سخاوت , و... اما شکوه و بزرگی امام حسین (ع) حجم عظیمی است که ابعاد بی نهایتش هر یک مشخص کننده یک عظمت فراز تاریخ است , گویا او جامع همه والایی ها و فرازمندی ها است.(۲۵)

اخلاق و رفتار امام حسین (ع) :

با نگاهی اجمالی به ۵۶ سال زندگی سراسر خداخواهی و خداجویی حسین (ع), درمی یابیم که هماره وقت او به پاکدامنی و بندگی و نشر رسالت احمدی و مفاهیم عمیقی والاتراز درک و دید ما گذشته است.

اکنون مروری کوتاه به زوایای زندگانی امام حسین (ع) :

امام حسین (ع) به نماز و نیایش با پروردگار و خواندن قرآن و دعا و استغفار علاقه بسیاری داشت. گاهی در شبانه روز صدها رکعت نماز می گذاشت. (۱۷) و حتی در آخرین شب زندگی دست از نیاز و دعا برنداشت , و خوانده ایم که از دشمنان مهلت خواست تا بتواند با خدای خویش به خلوت بنشیند.

و فرمود: خدا می داند که من نماز و تلاوت قرآن و دعای زیاد و استغفار را دوست دارم . (۱۸)

حضرتش بارها پیاده به خانه کعبه شتافت و مراسم حج را برگزار کرد.(۱۹)

ابن اثیر در کتاب اسد الغابة می نویسد: کان الحسین رضی الله عنه فاضلا کثیر الصوم و الصلوة و الحج و الصدقة و افعال الخیر جمیعها (۲۰)

حسین (ع) بسیار روزه می گرفت و نماز می گزارد و به حج می رفت و صدقه می داد و همه کارهای پسندیده را انجام می داد.

شخصیت حسین بن علی (ع ) آنچنان بلند و دور از دسترس و پرشکوه بود که وقتی با برادرش امام مجتبی (ع) پیاده به کعبه می رفتند , همه بزرگان و شخصیت های اسلامی به احترامشان از مرکب پیاده شده , همراه آنان راه می پیمودند. (۲۱)

احترامی که جامعه برای حسین (ع) قائل بود, بدان جهت بود که او با مردم زندگی می کرد - از مردم و معاشرتشان کناره نمی جست - با جان جامعه هماهنگ بود, چونان دیگران از مواهب و مصائب یک اجتماع برخوردار بود , و بالاتر از همه ایمان بی تزلزل او به خداوند , او را غمخوار و یاور مردم ساخته بود.

و گرنه , او نه کاخ های مجلل داشت و نه سربازان و غلامان محافظ , و هرگز مثل جباران راه آمد و شد را به گذرش بر مردم نمی بستند , و حرم رسول الله (ص) را برای او خلوت نمی کردند ... این روایت یک نمونه از اخلاق اجتماعی اوست :

روزی از محلی عبور می فرمود ، عده ای از مستمندان بر عباهای کهنه و مندرس پهن شده شان نشسته بودند و نان پاره های خشکی می خوردند ، امام حسین (ع) می گذشت که تعارفش کردند و او هم پذیرفت ، نشست و تناول فرمود و آن گاه بیان داشت : ان الله لا یحب المتکبرین (۲۲) خداوند متکبران را دوست نمی دارد.

سپس فرمود : من دعوت شما را اجابت کردم , شما هم دعوت مرا اجابت کنید. آنها هم دعوت آن حضرت را پذیرفتند و همراه جنابش به منزل رفتند. حضرت دستور داد هر چه در خانه موجود است به ضیافت شان بیاورند (۲۳) و بدین ترتیب پذیرایی گرمی از آنان به عمل آمد و نیز درس تواضع و انسان دوستی را با عمل خویش به جامعه آموخت.

شعیب بن عبدالرحمن خزاعی می گوید :

چون حسین بن علی (ع ) به شهادت رسید بر پشت مبارکش آثار پینه مشاهده کردند علتش را از امام زین العابدین (ع) پرسیدند ،

فرمود : این پینه ها اثر کیسه های غذایی است که پدرم شب ها به دوش می کشید و به خانه زن های شوهر مرده و کودکان یتیم و فقرا می رسانید. (۲۴)

شدت علاقه امام حسین (ع) را به دفاع از مظلوم و حمایت از ستمدیدگان می توان در داستان ارینب و همسرش عبدالله بن سلام دریافت , که اجمالا در این جا متذکر می شویم :

علائلی در کتاب سمو المعنی می نویسد: ما در تاریخ انسان به مردان بزرگی برخورد می کنیم که هر کدام در جبهه و جهتی عظمت و بزرگی خویش را جهان گیر ساخته اند, یکی در شجاعت , دیگری در زهد, آن دیگری در سخاوت , و... اما شکوه و بزرگی امام حسین (ع) حجم عظیمی است که ابعاد بی نهایتش هر یک مشخص کننده یک عظمت فراز تاریخ است , گویا او جامع همه والایی ها و فرازمندی ها است.(۲۵)

اخلاق و رفتار امام حسین (ع) :

با نگاهی اجمالی به ۵۶ سال زندگی سراسر خداخواهی و خداجویی حسین (ع), درمی یابیم که هماره وقت او به پاکدامنی و بندگی و نشر رسالت احمدی و مفاهیم عمیقی والاتراز درک و دید ما گذشته است.

اکنون مروری کوتاه به زوایای زندگانی امام حسین (ع) :

امام حسین (ع) به نماز و نیایش با پروردگار و خواندن قرآن و دعا و استغفار علاقه بسیاری داشت. گاهی در شبانه روز صدها رکعت نماز می گذاشت. (۱۷) و حتی در آخرین شب زندگی دست از نیاز و دعا برنداشت , و خوانده ایم که از دشمنان مهلت خواست تا بتواند با خدای خویش به خلوت بنشیند.

و فرمود: خدا می داند که من نماز و تلاوت قرآن و دعای زیاد و استغفار را دوست دارم . (۱۸)

حضرتش بارها پیاده به خانه کعبه شتافت و مراسم حج را برگزار کرد.(۱۹)

ابن اثیر در کتاب اسد الغابة می نویسد: کان الحسین رضی الله عنه فاضلا کثیر الصوم و الصلوة و الحج و الصدقة و افعال الخیر جمیعها (۲۰)

حسین (ع) بسیار روزه می گرفت و نماز می گزارد و به حج می رفت و صدقه می داد و همه کارهای پسندیده را انجام می داد.

شخصیت حسین بن علی (ع ) آنچنان بلند و دور از دسترس و پرشکوه بود که وقتی با برادرش امام مجتبی (ع) پیاده به کعبه می رفتند , همه بزرگان و شخصیت های اسلامی به احترامشان از مرکب پیاده شده , همراه آنان راه می پیمودند. (۲۱)

احترامی که جامعه برای حسین (ع) قائل بود, بدان جهت بود که او با مردم زندگی می کرد - از مردم و معاشرتشان کناره نمی جست - با جان جامعه هماهنگ بود, چونان دیگران از مواهب و مصائب یک اجتماع برخوردار بود , و بالاتر از همه ایمان بی تزلزل او به خداوند , او را غمخوار و یاور مردم ساخته بود.

و گرنه , او نه کاخ های مجلل داشت و نه سربازان و غلامان محافظ , و هرگز مثل جباران راه آمد و شد را به گذرش بر مردم نمی بستند , و حرم رسول الله (ص) را برای او خلوت نمی کردند ... این روایت یک نمونه از اخلاق اجتماعی اوست :

روزی از محلی عبور می فرمود ، عده ای از مستمندان بر عباهای کهنه و مندرس پهن شده شان نشسته بودند و نان پاره های خشکی می خوردند ، امام حسین (ع) می گذشت که تعارفش کردند و او هم پذیرفت ، نشست و تناول فرمود و آن گاه بیان داشت : ان الله لا یحب المتکبرین (۲۲) خداوند متکبران را دوست نمی دارد.

سپس فرمود : من دعوت شما را اجابت کردم , شما هم دعوت مرا اجابت کنید. آنها هم دعوت آن حضرت را پذیرفتند و همراه جنابش به منزل رفتند. حضرت دستور داد هر چه در خانه موجود است به ضیافت شان بیاورند (۲۳) و بدین ترتیب پذیرایی گرمی از آنان به عمل آمد و نیز درس تواضع و انسان دوستی را با عمل خویش به جامعه آموخت.

شعیب بن عبدالرحمن خزاعی می گوید :

چون حسین بن علی (ع ) به شهادت رسید بر پشت مبارکش آثار پینه مشاهده کردند علتش را از امام زین العابدین (ع) پرسیدند ،

فرمود : این پینه ها اثر کیسه های غذایی است که پدرم شب ها به دوش می کشید و به خانه زن های شوهر مرده و کودکان یتیم و فقرا می رسانید. (۲۴)

شدت علاقه امام حسین (ع) را به دفاع از مظلوم و حمایت از ستمدیدگان می توان در داستان ارینب و همسرش عبدالله بن سلام دریافت , که اجمالا در این جا متذکر می شویم :

علائلی در کتاب سمو المعنی می نویسد: ما در تاریخ انسان به مردان بزرگی برخورد می کنیم که هر کدام در جبهه و جهتی عظمت و بزرگی خویش را جهان گیر ساخته اند, یکی در شجاعت , دیگری در زهد, آن دیگری در سخاوت , و... اما شکوه و بزرگی امام حسین (ع) حجم عظیمی است که ابعاد بی نهایتش هر یک مشخص کننده یک عظمت فراز تاریخ است , گویا او جامع همه والایی ها و فرازمندی ها است.(۲۵)

منبع : http://www.hajij.com

ارسال نظر

    • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
    • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.