یکشنبه ۲۶ اسفند ۱۳۹۷ - ۱۰:۰۷

دانشجوی نمونه، دانشجوی چند بعدی است

منصوری

وحید منصوری دانشجوی نمونه کشوری سال ۹۷ معتقد است یک دانشجوی نمونه دانشجویی است که در ابعاد مختلف نمونه باشد و تک بعدی عمل نکند. گفت و گوی اختصاصی امیرحسین دلیر خبرنگار مفدا را با دانشجوی رشته پزشکی دانشگاه که مناسبت برگزیده شدن به عنوان دانشجوی نمونه کشوری صورت گرفته است، می خوانیم

با تشکر از زمانی که اختصاص دادید، آیا شما به صورت هدفمند برای رسیدن به عنوان دانشجوی نمونه برنامه ریزی داشتید یا این که بر اساس فعالیت های شما این عنوان اختصاص داده شد و خودتان از قبل برای آن برنامه ای نداشتید؟

با سلام خدمت مخاطبان گرامی، در واقع  سیر طی شده در دوران تحصیلم این چنین بوده که تا ترم دو و سه نفر اول ورودی بودم ولی  حدود ترم پنج به این نتیجه رسیدم که درس خواندن تنها و صرف خیلی هنر خوب و بزرگی نیست و از آن به بعد سعی کردم چندجانبه باشم و همه کارهای مختلف را باهم انجام بدهم. از همان جا کارها و فعالیت های مختلف همچون ورزشی و پژوهشی و فرهنگی شروع شد.

درباره دانشجو نمونه شدن فقط سال اخر میدانستم زمانی که در جریان امتیاز حساب کردن بچه ها برای آزمون دستیاری،دانشجوی نمونه و بنیاد نخبگان حساب میکنند، آیین نامه جشنواره دانشجو نمونه را دیدم و دقیق یادم میاد که کجا نشسته بودم و امتیاز خودم را حساب میکردم و به این فکر میکردم که اگر به همین ترتیب ادامه بدم و کارهای ناقص را کامل کنم و انجام بدهم و جایگاه خودم را حفظ کنم امکان دارد سال های بعد به نتیجه دلخواه برسم. امسال که برای جشنواره نمونه فراخوان دادند با دست پر نسبت به سال های قبل شرکت کردم اما خودم باورم نمیشد که انتخاب شوم و فکر میکردم که سال آینده با دست پرتر حضور پیدا کنم و حس میکردم هنوز برای بهترشدن زمان بیشتری نیاز بود. ولی در کل اگه بخواهم جمع بندی کنم به طور خاص برای جشنواره دانشجوی نمونه هدفمند کار نمیکردم و کارهای خودم را از ترم ۵شروع کردم و تلاشم  موجب شد تا کارهای جانبی را کمتر کنم تا به امتحان دستیاری پزشکی و تخصص برسم.

چگونه کارها وفعالیت های زیاد خود را در راستای دانشجوی نمونه شدن برنامه ریزی و اداره میکردید؟

در جهت دانشجوی نمونه شدن الزاما برنامه خاصی‌نداشتم که با استفاده از این جدول پیش روم ولی بر اساس پیش زمینه های ذهنیم سعی میکردم نقاط ضعفم را قویتر کنم برای مثال روی مقاله های ناقصم کار کنم تا بتوانم تاییدشان کنم. سال پیش من در جشنواره نمونه بخاطر ترس از نقاط ضعفم شرکت نکرده بودم شاید رزومه من تغییر آنچنان نکرده باشد، ولی فک میکردم دانشجوی نمونه شدن خیلی سخت تر است! و ویژگی های بیشتری نیاز هست . به صورت کلی من همان فعالیت های خودم را انجام میدادم و در جشنواره های مختلف کارهای خودم را ارائه میکردم؛ البته  نیم نگاهی به جداول و امتیازاتم داشتم.

آیا قصد ماندن در کشورمان را دارید یا برای رفتن به کشورهای جهان اول برنامه ای دارید!؟

سوال سختی است!  الان این سوال برای بسیاری از اعضای جامعه علمی مطرح است.  قشر تحصیل کرده و با تجربه تر ما که بخش زیادی از عمر خودشان را برای  درس خواندن گذاشتن تا یک آینده ای رارقم بزنند نه تنها درزمینه ی فردی بلکه در زمینه اجتماعی مفید باشند، حس میکنند که فضای کافی برای  پیشرفت ندارند و به صورت کلی تر فکر میکنند که با همین تلاش های اینجا میتوانند جاهای دیگه به موفقیت های بهتری برسند.  درمورد خودم من فکر میکنم الان همه موافق باشند که باید بروم  مگر اینکه هدف شخصی در ذهنمان وجود داشته باشند. مثلا اینکه ما میخوایم بمانیم، چون نمیتونیم دوری خانواده را تحمل کنیم و برای پیشرفت کشور و خدمت به مردم بمانیم.   از بسیاری از  دانشجوهای نمونه که من ملاقات داشتم پرسیدم،  موافق این هستن که اگر همین از سطح از حمایت ها  وبرنامه ریزی ها باشد برای نخبگان و استعداد های درخشان خییلی بهتراست که برای پیشرفت بیشتر بروند.  ولی در مورد خودم نمیتونم نظر قطعی بدم ولی رفتن را گزینه خوبی میدونم ما دانشجویان پزشکی نسبت به بچه های مهندسی و فنی آینده شغلی بهتری داریم و متوجهم شاید دغدغه ای برا آینده شغلی نداشته باشیم ولی جایگاه تخصص های پزشکی و میزان پذیرش و مسایل اجتماعیاز نظر کلینیکی و بالینی و نبود حمایت پژوهشی و تاثیر سیاست روی بحث های پژوهشی و تایید مقاله جامعه ما رو به تنگنا می برد  و خیلی سخت هست ولی به هرحال انتخاب رفتنم سخت تو جنبه های عاطفی، حمایتی و... دارد.
 

فکر میکنین چه افرادی بیشتر در مسیر موفقیت شما موثر بودند؟

در  سیر بزرگ شدن و پیشرفت کردن از نظر من هرکسی که سر راه شما قرار میگیره میتواند نقش داشته باشه حالا میخواهد نقش مشوق داشته باشه یا نقش سرکوب کننده و.. از هرکدام میتوان درس های مختلفی گرفت و برای پیشرفت استفاده کرد.  به نظر من ویژگی اصلی بچه های نخبه کسانی هستند که از هرنوع رفتاری درس می گیرند و استفاده می کنند.
بنظر من پس از کمک خدا  برای موفقیت هرکسی خود همان شخص تنها کسی است که میتواند تاثیر گزار باشد نه کس دیگری! شاید موفقیت های زودگذر به کسی مربوط باشد و با کمک بقیه باشد ولی موفقیت های بزرگ و همه جانبه بی تلاش خود شخص انجام نمی شود و نیاز به پشتکار خود شخص دارد و در هر زمینه کسانی هستند که در راه به ما کمک میکنند و هنگام شکست ها دستمان میگیرند.  در درجه اول در  زندگی هرکسی پدر و مادر نقش مهمی دارند و در درجه بعد دوستان نزدیک. اما بچه ها نباید همه راه پیشرفت را به والدین واگذار کنند و اصلا برای کسی که میخواهد بزرگ بشه قابل قبول نیست و در مورد دوستان در رشته هایی مثل پزشکی یکی از بزرگترین عوامل که درراه زندگی انها تاثیر میگذارد دوستان هستند. جهت فکری دوستان نزدیک و تاثیر آنها وصف ناپذیر است و جهت فکری فرد را مشخص میکنند.

من رویکرد خودم را دارم و گاهی محدودیت ها ممکن است که باعث دلسردی بشه ولی با وجود همین مشکلات و بن بست ها میشود  درس جدید گرفت. نمی شود برای موفق شدن همیشه مورد تایید واقع بشوی و حرف و رفتارت را قبول کنند. همانند  تربیت بچه ای که برای بزرگ شدن هم به تنبیه هم به تشویق نیاز دارند، همه اتفاقات و محدودیت جزئی از موفقیت و جهانب ینی یک شخص هستند.


در پایان چه توصیه ونصیحتی برای سایر دانشجویانی که برای دانشجوی نمونه شدن تلاش میکنند، دارین؟

کسی که میخواهد کلا در این جشنواره ها به صورت حقیقی و واقعی مقام بیاورد،  راهش راه بزرگ شدن و رشد کردن است و راه پیشرفت هیچ وقت این چنین نیسن که با استفاده از جدول و ایین نامه پیش بروند؛ هرچند شاید نتیجه بگیرند، شاید خوب پیش بروند  ولی بنظر من کسی که طالب این چنین عناوینی است راهش دست و پنجه کردن با مشکلات و پیدا کردن راه پیشرفت هست و این که خودتان تجربه کسب کنین و نه اینکه به قصد دانشجوی نمونه شدن فعالیت کنین. مطمئن باشید کسی که خودش دلسوز و فعال وتلاشگر باشد و برای تشویق و امتیاز نمیجنگد  خیلی بیشتر پیشرفت میکند تا کسی که برای امتیازات می آید. که اگه کسی هدفمند باشه کم کم امتیازات به دست می آید، حتی اگه انتظار نداشته باشی مثل  من که اصلا انتظار نداشتم!  بیشتر باید در مورد پیشرفت متعادل بود و صرفا یک نفر که مقالات زیادی داشته باشه اگر کارفرهنگی یا ورزشی انجام ندهد و تک بعدی باشد زیاد خوب نیست!  بنظرم کسی نباید به قصد جدول و  آیین نامه تلاش بکند. واقعا باکسی که خودش برای هدف والا جنگیده خیلی متفاوت هست. اگه میخواید به این کشور کمک کنید و برای پیشرفت تلاش کنید باید فقط به قصد هدف تلاش کنید نه به قصد جوایز.  دانشجوی نمونه شدن یک رزومه خوب میخواهد و با خواندن اون جدول نقاط ضعف خودشان را بدانند  و به آنها بیشتر بها بدهند و به تغییرات هرساله و مکانیسم دانشجوی کشوری و دانشگاهی نوجه کنند و شیوه حساب شدن را تحقیق کنند و مدت چندسال برای نقاط ضعف تلاش کنند.
نکته اخر اینکه کسی می تواند  دانشجوی نمونه باشد که واقعا چندبعدی باشد و در  زمینه های مختلف تلاش کند و رتبه داشته باشد و هر چه قدر تنوع در رزومه بیشتر باشد خیلی بهتر هست.

ارسال نظر

    • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
    • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.