سه‌شنبه ۱۵ آبان ۱۳۹۷ - ۱۲:۳۰

روز ماتم

پیامبر حضرت رسول

دل ها در تب وتاب‌اند

گرادگرد بستر شلوغ گشته
مبادا اتفاق بیفتد... نکند داغدار شویم
ما بی او چه کنیم؟؟؟ گرد یتیمی برسرمان
وای خدایا...
حسنین علیهما السّلام در گوشه ای زانوی غم بغل کرده‌اند.
فاطمه‌ی زهرا سلام الله علیها ازپس پرده حال پدر را جویا می‌شود.
اندوه، سراسر وجودش را فراگرفته اما هنوز دل خوش آن است که پدر زنده است.
علیّ بن ابیطالب علیه السّلام این یار دیرین واین جان سپار رسول، اکنون در کنار بستر، زانوی غم در برگرفته که کاش می‌شد باز هم جان خویش را سپر جان او
می‌ساخت؛ اما چه کند که این تقدیر باری تعالی است و زمان خداحافظی...
چگونه دل کند که علی علیه السلام نفس پیغمبر است و با چشم خویش می‌بیند که جانش می‌رود
همه می‌دانند رفتنش آغاز مصیبت است و امتحان امت و پایان روزهای عزت وشکوه بنی هاشمی...
پیامبر
صلّی الله علیه و آله وسلّم نیز نگاهی به علی علیه السلام می افکند. او نیز می‌داند که پس از او روزهای سختی بر علی علیه السلام خواهد گذشت؛ روزهای تنهایی، روزهای سلام بی‌جواب؛ حتی در آخرین ثانیه‌ها... سنگینی سایه‌های سنگین نامسلمانانِ مسلمان‌نما بر سینه‌اش سنگینی می‌کند.
پیامبر
صلّی الله علیه و آله و سلّم از سویی نگران امت خویش است و از سوی دیگر نگران اهل بیت خویش و رفتار امت با ایشان.
از آن رو قلم وکاغذی طلب می‌کنند تا بنویسند آنچه وسیله‌ی نجات امت است در واپسین ثانیه‌ها، تا شاید اندکی دل خسته‌اش آرام گیرد و با خیال آسوده به دیدار حق شتابد. اما نمی‌دانم کدام زبان حرام خورده وکدام نابخردی از آن سو فریاد زد:
رهایش کنید که او در حال احتضار است و هذیان می‌گوید و کتاب خدا برای ما کافی است.
آخر کسی نبود تا همان جا بر دهانش کوبد که این چه نسبت ناسزایی است که بر رسول خاتم می‌زنی که خدا در همان کتابش در وصفش این گونه فرمود:
وَمَا یَنطِقُ عَنِ الهَوَی* اِن هُوَ اِلَّا وَحیٌ یُّوحَی
او هرگز از روی هوای نفس سخن نمی‌گوید و هرآنچه می‌گوید نیست مگر وحی که بر او نازل می‌شود.
واگر نبود کلام او در کنار این کتاب، که تو با خرد اندک و بی‌مقدار خویش چه می‌دانستی از تأویل و تفسیر آیات کتاب خدا؟
اما سایه‌ی نحس گوینده قدرت سخن را از همه ربوده بود...
واین گونه آخرین کلام رسول مهر، برای همیشه ناگفته ماند...
کلامی که شاید اگر نوشته می‌شد برای همیشه‌ی تاریخ، چراغ ره گمشدگان هدایت بود وختمی بر دهان منافقان و نامسلمانان و بسته گشتن باب بی‌حرمتی به آل الله وآل رسول
صلی الله علیه و آله، اما شد آن چه نباید می‌شد و مصیبت نامه آغاز گشت...
آتشی بر پا شد که نخستین شعله‌هایش در خانه‌ی علی
علیه السلام را سوزاند و پهلوی همسرش را و زبانه کشید تا فرق علی علیه السّلام وآن گاه جگر امام مجتبی علیه السّلام را سوزاند و پس از آن خیام حسین بن علیّ علیه السّلام را درکربلا...
و هر روز شعله‌ورتر گشت تا امروز که هر شیعه و محبّ علی
علیه السّلام را در هر جای عالم به آتش می‌کشاند..
اما این شعله‌ها نور خدا را تضعیف نکرده و به خاموشی نکشاند که خدا خود در کتابش فرمود:
یُرِیدُونَ أَن یُطفِؤُا نُورَ اللهِ بِأَفوَاهِهِم وَ یَأبَی اللهُ اِلَّا أَن یُّتِمَّ نُورَهُ وَ لَوکَرِهَ الکَافِرُونَ
... خدا نورش را تمام می‌کند هرچندکافران را خوش نیاید.
و نمی‌دانم آنان که دم از «حَسبُنا کِتابَ الله» می‌زنند، چرا این آیه را در کتاب خدا ندیده‌اند؟
آری؛ روزی خواهد رسید که آخرین خورشید سلاله‌ی آفتاب، از پس پرده‌ی غیبت برون آید وکور کند چشمان هر کوردل و خاموش کند آتش فتنه افکنان تاریخ را...
به امید آن روز...

ارسال نظر

    • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
    • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.