یکشنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۷ - ۰۷:۵۹

گفتگوی اختصاصی مفدا یزد با دبیرشورای مرکزی شورای صنفی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد

یک دست صدا ندارد!

مصاحبه با محمدخشامی

محمد خشامی دانشجوی ترم ۱۰ پزشکی است. اهل داراب و دارای استعداد و پشتکار فراوان و البته آرام و مودب! با حالتی خونگرم و متین از سرد و گرم شورای صنفی و مشکلات می گوید. هرچند صداقت در گفتار و استحکام در رفتارش حال ما را خوب کرد اما حال و احوال شورای صنفی دانشجویان را خوب نمی داند.

به گزارش مفدا یزد، محمد خشامی دانشجوی ترم ۱۰ رشته ی پزشکی دانشگاه شهید صدوقی یزد است که بیش از سه سال عضو شورای صنفی دانشجویان علوم پزشکی شهید صدوقی یزد بوده و در این مدت ۲ سال پی درپی بعنوان دبیر کل شورای مرکزی شورای صنفی دانشجویان این دانشگاه انتخاب شده است. وی از سال دوم دانشگاه، کاندیدای شورای صنفی دانشجویان خوابگاه گلستان دانشگاه علوم پزشکی یزد شده و از همان سال با رای دانشجویان به عضویت شورای صنفی درآمده است. در ادامه گفتگوی خبرنگار مفدا یزد را با او می خوانید.


 دبیرجان از شورای صنفی و فعالین و فعالیت هایش چه خبر؟

شورای صنفی دانشجویان در واحد آموزشی یعنی دانشکده ها و واحد خوابگاهی متشکل از هر مجتمع خوابگاهی وجود دارد که البته مشکلاتی از قبیل به حد نصاب نرسیدن تعداد کاندیدها و یا حتی تعداد رای دهندگان باعث شده در دانشگاه ما بعضی دانشکده ها مثل دانشکده ی پزشکی شورای صنفی نداشته باشد. امسال هم متاسفانه هنوز انتخابات شورای صنفی دانشجویان برگزار نشده و هم چنان اعضای انتخابی سال گذشته به فعالیت کم و بیش خود می پردازند. بنده هم سه سال و خورده ای می شود که عضو شورای صنفی دانشجویان هستم و هم اکنون هم برای دومین سال هست که دبیر شورای مرکزی این شورا می باشم. این وقفه در انتخابات هم منجر شده خبر خاصی از شورای صنفی و فعالیت هایش نباشد و بعضاً فعالیت فعالین آن هم کمتر شده است.

انتخاب شما در سه سال متوالی توسط دانشجویان حاکی از عملکرد خوب شماست یا علت دیگری دارد؟

به نظرم چون در خوابگاه بیشتر با بچه ها سروکار دارم و دانشجوهای خوابگاهی از من شناخت دارند و مشکلات بیشتری در خوابگاه ها وجود دارد که بچه ها برای بیان آن به سراغ من می آیند انتخابم بصورت مکرر بعنوان نماینده خوابگاه گلستان صورت گرفته و البته خداروشکر دو دوره هم توسط دبیر واحدها بعنوان دبیرکل شورای مرکزی انتخاب شدم.

با این وجود برای بیان مشکلات، بیشتر دانشجویان نزد شما می آیند یا شماهم نزد دانشجویان می روید؟!

ما در فضای مجازی گروه هایی داریم و سعی کردیم فضایی ایجاد کنیم تا دانشجویان مشکلاتشان را در آن جا با ما در میان بگذارند اما با این حال خودم هم در خوابگاه مشکلات را می بینم و حتی الامکان پیگیر می شوم و گاهی هم حضوری به اطلاع من می رسانند.

 آشنایی شما برای اولین بار با شورای صنفی به چه صورت بود؟

اولین سالی که به دانشگاه آمدم از وجود چیزی به نام شورای صنفی اطلاعی نداشتم و البته آن موقع شورای صنفی بیشتر انتصابی بود تا انتخابی و عده ای از طرف مسئولین رابط بودند. اما از همان موقع وقتی مشکلی برایم پیش می آمد پیگیر می شدم تا ببینم برای حل آن به کی و کجا باید مراجعه کنم که بعد از ان فهمیدم چیزی به اسم شورای صنفی هست و دانشجویان در آن کاندید می شوند و میتوان از این طریق پل ارتباطی بین دانشجویان و مسئولین بود. ترم ۳ بودم که با دیدن مشکلات غذا و دیگر مشکلات خوابگاه تصمیم گرفتم کاندید شوم و نهایتا بعنوان نماینده ی خوابگاه گلستان رای آوردم.

فعالیت  در شورای صنفی باتوجه به اینکه ترم ۱۰ هم هستید اختلالی در درستان ایجاد نکرده است؟

معمولا با برنامه ریزی مشکلی ایجاد نمی شود. اغلب جلسات حضوری ما هم بعد از ظهر ها برگزار می شود که البته چون امسال رای گیری انجام نشد تمایل اعضا برای شرکت در جلسات کمتر شده ولی در کل فعالیت های برنامه ریزی شده را مانعی برای درس نمی بینم. فضای مجازی و گروه هایی هم که با اعضای شورای مرکزی و دانشجویان داریم بستر خوبی برای تبادل نظر و دریافت حرف ها و نظرات دانشجویان هست و از این طریق هم بخشی از فعالیت هایمان را انجام می دهیم و از اتلاف وقت هم جلوگیری میشود.

چقدر برای دریافت و بازتاب حرف ها و مشکلات دانشجویان تلاش می کنید؟

من خودم تا جایی که توانستم سعی کردم تا حرف های بچه ها را بازتاب دهم. حتی اکنون هم که دیگر کسی از اعضای شورای صنفی فعالیت جدی ندارد و رسما شورای صنفی نداریم پیگیر مشکلات می شوم. همین امروز صبح بود که بچه ها در ارتباط با کمبود صندلی اتاق مطالعه به من مراجعه کردند و من هم به مسئولین اطلاع دادم و احساس مسئولیت را هنوز هم دارم.

پیگیری مشکلات چقدر منجر به حلشان می شود و همکاری و همراهی مسئولین به چه صورت هست؟

مشکلاتی که عمیق و ساختاری باشند و بودجه ی زیادی بخواهند با نشدن و نه شنیدن از طرف مسئولین مواجه می شوند . مشکل شورای صنفی این است که اهرم فشاری هم نداریم یعنی ما آنقدر نمی توانیم دخالت کنیم و تنها با حمایت دانشجویان و پافشاری و اصرار شاید بتوان مشکلی را حل کرد آن هم نه هر نوع مشکلی را! شورای صنفی همانطور که از اسمش هم مشخص هست یک شوراست برای مشورت و ما مشورت و نظرات را به مسئولین منتقل می کنیم و بایدی در گوش دادن مسئولین به حرف های ما وجود ندارد و اگر حرف های ما شنیده نشود اتفاقی نمی افتد!

فکر نمی کنید شورای صنفی نیز در معرفی خود به دانشجویان و جلب اعتماد و پشتیبانی دانشجویان و مسئولین هم ضعیف عمل کرده است؟

بله صد در صد شورای صنفی هم ضعیف عمل کرده است. اعضای شورای صنفی هم خودشان باید پیگیر باشند و ما حتی پیگیری و فعالیت را از جانب همه ی اعضایمان نمی بینیم. حتی جلساتی که برگزار می کردیم باید ۸ الی ۱۰ نفر شرکت می کردیم ولی ۳ یا۴ نفر بیشتر حضور پیدا نمی کردند. ما با این تعداد هم ادامه می دادیم اما بالاخره ما نیز بعنوان نماینده ی دانشجویان هستیم و باید خودمان هم بخواهیم که فعالیت کنیم وپیگیر شویم ولی متاسفانه بعضی اعضای شورای صنفی عملکرد خوبی ندارند و تلاشی نمی کنند.

عضویت در شورای صنفی امتیاز دانشجویی یا منفعتی هم دارد؟

در رزومه و سوابق شاید برای قبولی در شغل دولتی و مدیریتی تاثیری داشته باشد. کار دانشجویی هم در این چند سال که من عضو شورای صنفی بودم بیشتر برای دبیران در نظر گرفته میشد و برای خود اعضای شورا خیلی محدود بود. مثلا از بین حدود ۱۳۰ الی ۱۴۰ زیر مجموعه، ماهیانه سهمیه ی ۲۰ یا نهایتا ۳۰ نفر برای کار دانشجویی داشتیم که البته بین اعضای فعال بیشتر و اعضای معمولی هم بصورت چرخشی و کمتر تقسیم می کردیم. اما از نظر بنده کسی که امده تا عضو شورای صنفی باشد بیشتر هدف و انگیزه اش باید صدای دانشجو بودن و کمک به حل مشکلات باشد و دل به کار بدهد و این کار دانشجویی بعنوان هدف اصلی مد نظرش نباشد.

خود شما با چه هدفی در این مدت طولانی فعالیت کردید؟

خواستن و علاقه به پیگیری و حل مشکلات هدف اصلی من بود. خصوصا اوایل خیلی علاقمند و فعال تر بودم و از همان ابتدا تغییرات در منوی غذایی و تجهیزات ورزشی را پیگیر بودم و نتایجی هم حاصل شد. اما رفته رفته اوضاع و احوال شورای صنفی طوری شد که تقسیم کار صورت نمی گرفت و اعضا خیلی سرد و کم فعالیت شدند و حتی بدقولی مسئولین در حل مشکلات کوچک و قابل حل انگیزه ی من را برای فعالیت های بیشتر کم می کرد. خیلی وقت ها با خودم فکر می کردم که کاری انجام دهیم که برای دانشگاه خرج زیادی نداشته باشد مثلا در حد همین تغیرات منوی غذا که سلیقه ای هست اما اگر کاری کمی خرج داشت دیگر مسئولین با ما راه نمی آمدند. بعضی پیگیری ها هم باید آنقدر بگویی تا جواب دهد البته آن هم بعد ۶ ماه پیگیری یا بیشتر و این واقعا خسته کننده و دل زننده است. نهایتا جایی می رسد که دیگر نه وقت این همه پیگیری را داری و نه دیگر شور و رغبتی و با خودت میگویی بس است، بریدم! چرا کسی دیگر به ما کمک نمی کند تا او هم پیگیر شود و چرا تنها!


محمد خشامی هم چنان دارد از تلاش های دیرثمر یا بی ثمر و خستگی هایش می گوید و از تنهایی و عدم همراهی دیگر اعضای تیمش و اوضاع نا بسامان شورای صنفی گلایه می کند که با لبخند به او میگویم: خوشبختانه شما از آن استان فارسی ها و شیرازی های باحال و کوشا هستید و اصلا خسته نیستیدا ! در جواب لحظه ای مکث می کند و با خنده ای ملیح ادامه می دهد:

امسال بخاطر برنامه بیمارستان و کمی هم سنگین تر شدن درس ها شرایطم برای فعالیت و عضویت جور نیست و اگر انتخابات برگزار شود نمی توانم و نمی خواهم کاندید شوم.
از طرفی هم خیلی دوست دارم بچه های جدید و ایده های جدید روی کار بیایند و با تفکر خلاقانه خود حد اقل کار های کم خرج تر را عملی کنند. هرچند میترسم با رفتن ما دیگر بچه های جدید استقبالی نکنند و جایگزینی برای ما نباشد اما امیدوارم دانشجویان کوچکتر از ما بیایند و پیگیر و مصر باشند و مسئولیت پذیری را تجربه و در خود تقویت کنند.

از نظر شما روحیه و توانایی های لازم برای موفقیت در سمت شورای صنفی چیست؟ اگر توصیه ای هم به دانشجویان متقاضی عضویت در شورای صنفی دارید بگویید.

پشتکار در کلام، نا امید نشدن خصوصا بعد چندبار نه شنیدن، علاقمندی و زود رنج نبودن را حتما داشته باشند و با یک چیز کوچک قهر نکنند. قدرت بیان خوب و روابط اجتماعی بالا با دانشجویان نیز برای ارزیابی و فهم دانشجویان لازم است. با مسئولین هم تعامل خوبی داشته باشند بالاخره مسئولین هم نهایت تلاششان را برای دانشجویان و رفاه و رفع مشکلاتشان انجام می دهند و مسلما بیشتر از ما دانشجویان مهارت و علم دارند وباید دست به دست هم داد تا کاری پیش رفت و با لجبازی و دست تنها بودن کاری انجام نخواهد شد. بحث کمبود بودجه هم در همه جا وجود دارد پس از اول دانشجویانی که به عضویت در شورای صنفی تمایل دارند در فکر حل و فصل کارهای کوچک قابل اجرا و رفع نیاز های اولیه و مهم تر دانشجویان باشند تا ان شاالله با عملکرد خوبشان و به مرور با اعمال خلاقیت خود و کمک مسئولین به کارهای بزرگتر و حل مشکلات هزینه بر هم فایق شوند.

ارسال نظر

    • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
    • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.