پنجشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۸ - ۰۹:۰۵

به مناسب روز ملی سینما؛

عمق نگاهمان نسبت به سینما فرق کرده است

روز ملی سینما

در بهمن سال ۷۸ بود که روز ملی سینما ۲۱ شهریورماه اعلام شد و در همان دوران اظهار نظراتی پیرامون روز ملی سینما بیان شد. اما حضور این روز در تقویم علیرغم اهمیت سینما با اما و اگرهایی همراه بوده است.

به گزارش مفدا، اگر بخواهیم سینما را به دهه‌های مختلف تقسیم کنیم، دهه شصت، دهه بازنگری و ساختاربندی جدید در سینما بوده است. جاهایی را می‌شود به آن نقد وارد کرد، اما در جاهای دیگر کارهای خیلی خوبی صورت گرفته است. در دهه هفتاد مسئولان یک مقدار تلاش کردند سینما را از وضعیت مراقبت‌های ویژه درآورند و با توجه به شرایط سیاسی و اجتماعی که حاکم شد فضای بازتری را تجربه کرد. دهه هشتاد و دهه نود چون در دوران تثبیت جمهوری اسلامی ایران هستیم، به‌طور کامل کشمکش‌های نظری در حوزه سینما چه به لحاظ نظری و چه به لحاظ اجرایی زیاده بوده و ما روز به روز حداقل از منظر مناسبات فنی سینما پیشرفت داشته‌ایم و رو به جلو رفته‌ایم. درک و دریافت و عمق نگاهمان نسبت به سینما فرق کرده است. خیل عظیم تماشاگران و مخاطبانی که به‌وجود آمده‌اند همه این‌ها یک پشتوانه خیلی بزرگی برای سینمای ایران شدند.

بعد از انقلاب طی سال‌های ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۲ به دلیل نبودن ضوابط تدوین شده فیلمسازی، سینمای ایران پس از انقلاب به یک پوست اندازی فرهنگی رسید و قوانینی منطبق با قانون جمهوری اسلامی برای آن تنظیم و تثبیت گردید. پس از سال ۱۳۶۲ با تدوین ضوابط فیلمسازی که با توجه به شرایط پس از انقلاب تنظیم شده بود. تکامل کیفی فیلمسازان دهه پنجاه چون عباس کیارستمی، بهرام بیضایی، مسعود کیمیایی و داریوش مهرجویی تأثیر مثبتی بر روند فیلم‌سازی در ایران گذاشت که محصولات بدیعی را آفریدند و تحسین منتقدان جهانی را به همراه داشت. در این دوره فیلم‌سازان جوانی چون ابراهیم حاتمی کیا، مجید مجیدی و ابوالفضل جلیلی که با تمایلات مختلف پا به عرصه فیلمسازی گذاشتند و به مرور با مطالعه و پشتکار توانستند به صورتی هنرمندانه عناصر این هنر را بکار بگیرند، نقش موًثری در این تحول ایفا کردند.

همچنین برقراری منظم سالانه دست کم یک جشنواره بین‌المللی فیلم که در بهمن ماه هر سال به نام جشنواره بین‌المللی فیلم فجر در کشور برگزار می‌گردد نیز در ایجاد علاقه به سینما در قشر جوان کشور از یکسو و توسعه این هنر نقش مهمی ایفا نموده‌است. خانه سینما بزرگترین نهاد صنفی تولید عوامل فیلم سینمایی در ایران است. این نهاد شامل بیش از بیست صنف قانونی است. سینمای پس از انقلاب ایران با کنار زدن موج فیلم های فارسی دوران پیش از خود به جریان سازی فرهنگی در کشور و منطقه مبدل شد. سینمای ایران پس از انقلاب تاریخ صعود سینما و سینماگران در عرصه های داخلی و خارجی بوده و با وجود فشارهای فراوان بین المللی همواره سینمای ایران بسیار جدی گرفته شده است.

پس از گذشت ۴۰سال از انقلاب، تعدادی فیلمساز و هنرمند فنی خیلی خوب و تعدادی فیلم خیلی خوب داریم، اما مدیر خوب کمتر داریم و نقص بزرگ ما است.  حتی تعدادی نویسنده و منتقد خوب هم به‌تبع نسبتی که در سینما وجود دارد، داریم. یک نسبت وجود دارد و در آن نسبت، به همان تعداد شاید نویسندگان و منتقدان خوب هم وجود داشته باشد، ولی اتفاقاً یکی از بزرگ‌ترین مشکلات ما داشتن مدیر خوب است. مدیران ما متأسفانه تحت گرایش‌های سیاسی قرار می‌گیرند و دچار افراط و تفریط می‌شوند و همیشه هم مستقل‌ها قربانی می‌شوند.

فیلم‌هایی همچون مادر، سارا، خانه دوست کجاست؟، هنرپیشه، طعم گیلاس، جدایی نادر از سیمین، دلشدگان، حضرت مریم، محمد (ص)، می‌خواهم زنده بمانم، ملک سلیمان، شوکران، عروس، اجاره‌نشین‌ها، کلاه قرمزی و پسرخاله، شب بیست و نهم، رنگ خدا، آژانس شیشه‌ای، گاو، مهمان مامان، خیلی دور خیلی نزدیک، ماهی و گربه، پرویز، ابد و یک روز، یک تکه نان، قدمگاه، شیار ۱۴۳، چ، ناخدا خورشید و شهر موش‌ها بخش کوچکی از تنوع تولیدات کیفی سینمای پس از انقلاب اسلامی ایران است.

ارسال نظر

    • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
    • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.