چهارشنبه ۲۳ مرداد ۱۳۹۸ - ۱۰:۲۳

به مناسب زادروز علی حاتمی؛

گذشته چراغ راه آینده

علی حاتمی

در میان کارگردانان سینمای ایران، بی‌هیچ شائبه‌ای، علی حاتمی یکی از چند نام بزرگی‌ست که برای همیشه در تاریخ این هنر، ماندگار خواهد بود. هنرمندی که از طریق فرم و ساختار فیلم‌هایش، از لحن و زبان شاعرانه شخصیت‌هایش گرفته تا مضامین ایرانی و اصیلی که در آثارش ارائه کرد، سبک شخصی خود را معرفی کرد.

به گزارش مفدا، علی حاتمی کمتر به سراغ موضوعات روز جامعه می‌رفت. دائم به گذشته برمی‌گشت و گذشته را دوره می‌کرد. این سبکش بود، یک چیزی شبیه کوروساوا در سینمای ژاپن. بهرام بیضایی قبل از انقلاب در یک مصاحبه گفته بود: گذشته متر و معیاری است برای درست پیمودن راه آینده. حاتمی در واقع دلش می‌خواست از  طریق پرداختن به گذشته مسیر روشن‌تری را برای آینده ایجاد کند. نمی‌خواست فقط یک موضوع تاریخی را نبش قبر کند. مثلا در «کمال‌الملک» می‌خواست به این برسد که اگر این هنرمند چون وابسته به دربار بود آن اتفاقات برایش رخ داد. اگر علی حاتمی زنده بود شاید مثل هم‌نسلانش اصلا فیلم نمی‌ساخت و از نظر سن و سال هم شاید نمی‌توانست خودش را با ذائقه مخاطب وفق بدهد و در نتیجه ممکن بود فیلم‌هایش مورد توجه هم قرار نگیرد.

اولین تجربه سینمایی حاتمی، فیلم «حسن کچل» (۱۳۴۹) بود. حاتمی این فیلم را در پی موفقیت نمایش‌نامه حسن کچل و استقبال بسیار خوب مردم از آن، ساخت. در واقع این موفقیت موجب شد که چند تن از دست‌اندرکاران سینما او را ترغیب کنند که این نمایش‌نامه را به فیلم بدل کند و شانس خود را در عرصه سینما بیازماید. «حسن کچل» نخستین فیلم ریتمیک و موزیکال ایرانی و برگرفته از داستان‌های کهن ایرانی بود. این فیلم با استقبال بسیار خوبی از سوی تماشاگران روبه‌رو شد و زمینه ورود وی به سینمای ایران را فراهم کرد.

او با «مادر»، «کمال الملک»، «هزار دستان» و... توانست سینمای ماندگار و اصیلی را به یادگار بگذارد.

ارسال نظر

    • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
    • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.