چهارشنبه ۹ مرداد ۱۳۹۸ - ۰۹:۴۶

رئیس دانشگاه علوم پزشکی ایران:

دانشجویی موفق است که بتواند خودش را با نیازهای جامعه تطبیق دهدو تک بُعدی نباشد

دکتر کوهپایه زاده

رئیس دانشگاه علوم پزشکی ایران در گفتگو با هیئت تحریره نشریه سلام ایرانی ضمن بررسی و ارزیابی مسائل و موضوعات فرهنگی، گفت: از نظر بنده دانشجوی موفق دانشجویی است که بتواند خودش را با نیازهای جامعه تطبیق دهد، یک تعریف دیگر این است که دانشجو تک بُعدی نباشد.

به گزارش مفدا ایران، مدیر فرهنگی و فوق برنامه دانشگاه ایران به همراه سرپرست هیئت تحریره نشریه "سلام ایرانی" مصاحبه‌ای خواندنی با رئیس دانشگاه علوم پزشکی ایران را در این نشریه منتشر کرده‌اند که مشروح این مصاحبه را با هم می‌خوانیم.

مفدا ایران: جناب آقای دکتر اجازه دهید در ابتدای صحبت کمی با زندگی دانشجویی شما آشنا شویم و ویژگی‌های یک دانشجوی موفق را از زبان شما بشنویم؟

از نظر بنده دانشجوی موفق دانشجویی است که بتواند خودش را با نیازهای جامعه تطبیق دهد. یک تعریف دیگر این است که دانشجو تک بُعدی نباشد، مثلاً خود من از ۱۷ سالگی که دیپلم گرفتم، از خانه، خانواده و شهر محل زندگی خانواده، دور بودم. تقریباً از ۱۷ تا ۲۵ سالگی کاملاً بیرون از خانه تحصیل کردم و در آن مدت برای اینکه خود را به فرد متناسبی در جامعه تبدیل کنم و علایق خودم را به سمتی بیاورم که برای جامعه مفید باشم، به دنبال ورزش، آموزش زبان و آموزش موسیقی می‌رفتم و سعی می‌کردم زمان خودم را با یکسری مهارت‌های جدید پر کنم. علاوه بر اینکه درسخوان بودم، توانایی در زمینه موسیقی و ورزش را داشتم. در کارهای اجتماعی، مشارکت‌های اجتماعی، نشست‌های خیرین شرکت می‌کردم و سعی می‌کردم وقت اضافه خودم را با زبان آموزی - به عنوان اینکه فردی باشم که بتوانم با افراد سایر کشورها از طریق آموزش زبان آشنا شوم، ارتباطاتم را فراتر از کشور ببرم - پر کنم.

پس دانشجوی موفق علاوه بر این‌که وظیفه اصلی‌اش مطالعه، درس و یادگیری است، باید به اصول خودش پایبند باشد و به سایر علایق خودش هم بپردازد. من علاقه به موسیقی و ورزش و زبان داشتم. شاید فردی علاقه به قرائت و مطالعه مباحث فلسفی و یا اخلاقی و مذهبی و هنرهای دیگر مثل نقاشی و سینما داشته باشد. بنابراین بهتر است که یک دانشجوی پزشکی یا یک دانشجوی علوم پزشکی در بخش‌های مختلفی توانایی‌هایش را بسنجد. چه بهتر که این توانایی‌هایی که کسب می‌کند، در راستای نیازهای جامعه باشد، مثلاً اگر بخواهیم جامعه‌ای با فارغ‌التحصیلان عالیه داشته باشیم و این جامعه فعال و پویا هم باشد، باید با زبان بین‌المللی کاملاً آشنا باشیم. به عنوان یک اصل، دانشجو باید اهل تحرک و ورزش نیز باشد.

مفدا ایران: با توجه به اینکه سال‌ها دور از خانواده بوده‌اید، پس احتمالاً زندگی خوابگاهی را هم تجربه کرده‌اید؟

بله، بنده سال‌های زیادی در اهواز و یزد زندگی خوابگاهی را تجربه کردم. تجربه زندگی خوابگاهی من در اهواز، مصادف با دوران جنگ بود لذا گاهی شاهد بمباران‌ خوابگاه نیز بودم. زندگی در مناطق گرمسیری بدون وجود کولر و وسایل سرمایشی بسیار آزاردهنده‌ و مشکل است. لذا بسیاری از اوقات این امکانات در اختیار ما نبود، اما در یزد شرایط  بهتری نسبت به اهواز حاکم بود.

فکر می‌کنم حداقل چهار سال در خوابگاه و حدود چهار سال دیگر نیز در خانه‌های غیر خوابگاهی واجاره‌ای، زندگی کردم. به‌هرحال زندگی خوابگاهی مزایایی زیادی دارد اما بعضی از خوابگاه‌ها خیلی برای مطالعه و زندگی مناسب نیستند. آنجایی که به هر دلیل دانشجویان احساس کنند خوابگاه مناسب نیست، ما به عنوان مسئول باید این خوابگاه‌ها را به شکلی آماده کنیم که  مورد پسند  همه دانشجوها باشد، به خوابگاه بیایند و در خوابگاه مستقر شوند.

اما گاهی اوقات خوابگاه، به علت شلوغی، برای مطالعه و زندگی مناسب نیست. بنده حداقل نیمی از دوران دانشجویی را که دور از خانه بودم، در خوابگاه زندگی کردم. بنابراین کاملاً با مشکلات خوابگاه‌ها آشنا هستم. زندگی خوابگاهی بنده در اهواز و در زمان جنگ، محدودیت‌های بیشتری به همراه داشت اما همه این محدودیت‌ها باعث شد تجربه‌های بهتر و بیشتری کسب نمایم.

مفدا ایران: جناب دکتر به فعالیت‌های هنری علاقمند هستید؟

 زمان دانشجویی، سنتور و دف کار می‌کردم. اکنون نیز اندکی این دو ساز را تمرین می‌کنم.

مفدا ایران: آیا در کتابخانه شخصی‌تان جایی برای کتاب‌های ادبی وجود دارد؟

بله البته، به ادبیات بسیار علاقمندم.از شعر خواندن لذت می‌برم هرچند بیشتر مطالعاتم روی کتابهای درسی است ولی در زمینه کتاب‌های داستانی، روحیه‌ام به کتاب‌های رئال و واقعی نزدیک‌تر است.

مفدا ایران: آیا اهل ورزش هستید ؟

بله، کوهنوردی یکی از ورزش‌هایی است که خیلی دوست دارم و هفته‌ای یک روز به ویژه روزهای تعطیل کوهنوردی می‌کنم. ورزش را برای حفظ سلامتی دنبال می‌کنم نه در قالب تفریح. یک یا دو روز هم فوتبال سالنی در برنامه‌ام هست.

مفدا ایران: مسلماً به عنوان رئیس دانشگاه انسان پرمشغله‌ای‌ هستید از چه شیوه‌ای برای تقویت روحیه و بازیابی انرژی روزانه و کاهش فشارهای کاری استفاده می‌کنید؟

اولین شیوه، ورزش است. بیشتر با ورزش خود را سر حال می‌آورم. یکی دیگر از راه‌های رسیدن به آرامش این است که انسان به اعتقاداتش پایبند باشد، از طرفی به فعالیت‌های فیزیکی بپردازد. بنده اهل فیلم دیدن و نمایش نیستم و خیلی سخت به سینما می‌روم مگر اینکه درخواست های خانوادگی و اجتماعی در میان باشد. در ماه، دو سه بار به ویژه در فصل‌های خنک‌تر سال به طبیعت رفته و در فضایی آرام و به دور از هیاهوی شهر تجدید قوا می‌کنم.

مفدا ایران:  آقای دکتر نظرتان راجع به سفرهای دانشجویی چیست؟ آیا برنامه‌ای برای حمایت از اردوهای دانشجویی دارید؟

طبق روال هر ساله، یکسری  اردوها برگزار می‌شود. می‌دانید امسال کسری بودجه ملی در حد ۱۵ درصد، که جدیداً اعلام شده و از طرفی تورمی حدود ۳۰ درصد داریم، بنابراین افزایش بودجه بیش از ۱۵ درصد نداریم و همه این‌ها کار را سخت خواهد کرد. امسال سعی ما بر این است که بتوانیم حداقل تعدد و تنوع اردوهایی که در سال‌های قبل داشته‌ایم را ادامه بدهیم اما ممکن است مجبور شویم به خاطر کمبود منابع، تعداد روز یا جمعیت تحت پوشش را کاهش دهیم اما قطعاً به خاطر این‌که روح این نوع فعالیت‌ها در بین دانشجوها همواره تقویت شود و زنده بماند، لازم است این اردوها را برگزار کنیم.

به‌هرحال سعی می‌کنیم اردوی راهیان نور، اردوهای زیارتی مشهد، قم و جمکران را همچنان ادامه دهیم. چرا که می‌تواند به روحیه دانشجوها خیلی کمک کند اما دانشگاهیان، اعم از دانشجویان، کارکنان، اعضای هیئت‌علمی و مدیران باید درک کنند که ما در شرایط سال گذشته نیستیم، همان‌طور که کشور در شرایط سال گذشته نیست. ان‌شاءالله بتوانیم با همه محدودیت‌ها حداقل فعالیت‌های فرهنگی و اردوها را ادامه دهیم.

مفدا ایران: همان‌طور که مستحضر هستید ۱۵ کانون دانشجویی در زمینه‌های فرهنگی، هنری، اجتماعی، فعالیت دارند و ما شاهد آن بودیم که حضرت‌عالی در بسیاری از این برنامه‌ها مانند جشنواره قرآنی، جشنواره سیمرغ، برنامه‌های کانون خیریه التیام (بازارچه خیریه، توزیع ارزاق ماه مبارک) از نزدیک با دانشجویان ارتباط برقرار کردید؛ تأثیر این فعالیت‌ها در پویایی، خلاقیت، نشاط و شادابی دانشجویان را چگونه ارزیابی می‌کنید و برای حمایت از این برنامه‌ها چه تمهیداتی را مدنظر دارید؟

واقعیت این است که کانون‌ها محلی برای تمرکز موضوعی دانشجویان می‌باشد. به‌هرحال در دانشگاه یکسری از کانون‌ها ایجاد شده و پیش‌بینی می‌شود که بتوانند علایق دانشجویی یا بهتر بگویم به  موضوعات مورد تمرکز دانشجویان در مسیرهای مختلف بپردازند، مثلاً می‌گوییم ۱۵ کانون داریم، طبیعتاً تمامی علایق و تمرکز دانشجوها روی ۱۵ موضوع نیست و ممکن است خیلی بیشتر هم باشد. از دید من باید تنوع بیشتری به کانون‌ها بدهیم، اما این امر باید تا جایی پیش برود که به اصطلاح کانون سازی نکنیم، چون به ‌نوعی این حرکت مثل شمشیر دو لبه است.

اگر ما یک کانون ایجاد کنیم و عملاً این کانون را اجبار یا القا کنیم، شاید دانشجوها خیلی پیگیری نکنند، خیلی مشارکت نکنند، خیلی فعال نباشند، اما باید موانع کانون‌هایی که برگرفته از ذهنیت دانشجویان هستند و دانشجویان مشتاقانه دنبال آن هستند را برطرف کنیم. آن‌هایی را که خیلی راحت می‌توانیم ایجاد کنیم، برپاکرده و موانعی که باید برطرف شود را برطرف کنیم. در واقع باید اجازه بدهیم یک نوع نشاط دانشجویی و احساس خوب بودن به دانشجو دست بدهد که بتواند در موضوعات مورد علاقه‌اش تکاپو و انرژی داشته باشد.

پتانسیل‌هایش را بالفعل کند. به‌هرحال هدف ما پرورش یک دانشجو که صرفاً درس بخواند و فقط امورات آموزشی یا پژوهشی‌اش را بخواهد انجام بدهد، نیست. دانشجویی می‌خواهیم که بتواند درک درستی از هنر و موضوعات مختلف مورد علاقه‌اش داشته باشد و دانشگاه هم این بستر را فراهم کند که در یک موقعیت امن، در قالب فعالیت‌های کانونی به علایق و نیازهای ذهنی‌شان برسند.

اگر ما اینجا این کار را نکنیم، طبیعتاً دانشجو در بیرون از دانشگاه این کار را انجام می‌دهد. که البته منعی هم ندارد، چون دانشجو در متن جامعه است، اما یک جو آموزشی- دانشجویی می‌تواند اثرات بهتری داشته باشد. از طرفی باید برای تقویت کانون‌ها کمک کنیم. اساتیدی که لازم دارند، زیرساختی که می‌خواهند، وسیله‌ای که مد نظرشان است، فضایی که مورد نیازشان است را تأمین کنیم که در واقع از آن زمانی که برای این کار می‌گذارند، بیشترین بهره‌برداری را داشته باشند. البته مشکلاتی در این زمینه‌ها نیز داریم.

ممکن است کانون‌ها استاد خاص، فرد خاص، موقعیت خاص و امکانات خاصی را بخواهند که  ممکن است دانشگاه در فراهم کردن این مهم، محدودیت‌هایی داشته باشد یا کمبود منابع برای تأمین نیازها داشته باشیم. می‌خواهم بگویم در ذات و نفس قضیه هیچ بحثی نیست و کاملاً هم مورد تایید است همان‌طور که وزارتخانه هم این را تایید کرده‌ است. امیدوارم با شروع به کار خانم دکتر لاری در معاونت فرهنگی و دانشجویی وزارت بهداشت درباره موضوع کانون‌ها بیشتر به دانشگاه‌ها کمک شود. جشنواره سیمرغ نیز که تبلوری است از فعالیت‌های کانون‌ها در طی سال خیلی می‌تواند کمک کند.

 ما در مورد المپیادهای دانشجویی هم همین تفکر را داریم. سال گذشته در المپیادهای دانشجویی کشور اگر مطلع باشید، در مرحله اول المپیاد سال ۹۷، از ۴۵ نفر، ۲۵ نفر پذیرفته شدند ولی درمرحله اول المپیاد سال ۹۸، از ۴۰  نفر ، ۳۷ نفر وارد مرحله بعد شدند که نشان می‌دهد در تمهیداتی که ما برای اردوهای دانشجویی و آمادگی آن‌ها برای المپیاد داشته‌ایم، موفق‌تر عمل کرده‌ایم. برای بحث کانون‌ها نیز همین‌طور است.

ما باید به‌طور کامل بتوانیم به کانون‌هایی که علاقه‌مندان بیشتری دارند، توجه بیشتری کنیم و در مورد کانون‌هایی هم که علاقه‌مندان کمتری دارند، اگر واقعاً احساس نیاز کنند، از طرف دانشگاه روی آن‌ها سرمایه‌گذاری بیشتر کنیم و اگر  می‌بینیم کانون‌هایی هستند که نه خیلی اهمیت خاصی داشته‌اند و نه طرفداران زیادی دارند، قاعدتاً در این شرایط کمبود بودجه اولویت ما نخواهند بود. اما می‌گویم به تعدد کانون‌ها هم فکر می‌کنیم بااین‌حال کیفیت کانون‌ها خیلی بیشتر از تعدد آن‌ها مهم است.

مفدا ایران: پراکندگی خوابگاه‌ها مشکلات زیادی در ابعاد مختلف برای مسئولین و دانشجویان ایجاد نموده و می‌نماید آیا برنامه‌ای برای تمرکز خوابگاه‌های دانشجویی دارید؟

در حال تلاش هستیم  و البته یک ارزیابی هم از طرف معاونت فرهنگی و دانشجویی در حال انجام است که بتوانیم خوابگاه‌های متمرکز و با کیفیت را جایگزین خوابگاه‌های متفرق و درعین‌حال کم کیفیت کنیم، چون بسیاری از خوابگاه‌های ما، اصالتاً به صورت خوابگاه طراحی نشده‌اند.

 ان‌شاءالله بتوانیم فضاها را به نوعی به موقعیت‌های خوابگاهی در جای بهتری برای استفاده دانشجوها تبدیل کنیم. واقعیت این است که از آنچه داریم، شاکریم اما راضی نیستیم و دوست داریم شرایط خوابگاهی بهتری داشته باشیم.

مفدا ایران: خوشبختانه در حال حاضر دانشگاه علوم پزشکی ایران نسبت به ایجاد فضاهای ورزشی از قبیل زمین چمن، باشگاه ورزشی و استخر گام‌های مؤثری برداشته است، آیا برنامه‌ای برای بهسازی فضاهای فرهنگی و یا ایجاد خانه فرهنگ و یا باشگاه فرهنگی درخور این دانشگاه دارید؟

اولاً از توجه‌تان به این موضوع خیلی ممنونم ولی بحث ما در دانشگاه و در فضاهای فیزیکی دانشگاه محدود است و امیدواری‌مان این است که بتوانیم ساختمان دانشکده پزشکی که در حال ساخت است را به پایان برسانیم که این خود ۲۶ هزار متر مربع را در واقع به مجموعه آموزشی اضافه می‌کند. آن زمان شاید بتوانیم یکسری از اقدامات را که خیلی هم واجب هستند انجام دهیم؛ در حال حاضر روی کاغذ چنین فضایی را نداریم که بخواهیم به این کار اختصاص دهیم، ولی به شدت و با دقت زیادی به دنبالش هستیم و امیدواریم تا پایان امسال اگر که این ساختمان به پایان برسد، بتوانیم فضایی درخور برای فعالیت‌های فرهنگی و دانشجویی داشته باشیم.

به‌هرحال بهتر است کانون‌ها درباره بحثی که شما فرمودید در کنار هم باشند. لذا در حال حاضر این امکان نیست که فضای تجمیعی با قابلیتی متناسب برای این کار اختصاص دهیم. اما این مهم، جزء برنامه‌های دانشگاهی ماست که حداقل در کنار اقدامات ورزشی و زیرساخت‌های ورزشی، فضاهای فرهنگی را نیز افزایش دهیم.

مفدا ایران: از دیدگاه حضرت‌عالی پوشش و ظاهر آراسته دانشجویان باید چگونه باشد و چه تأثیری بر شأن محیط علمی و فرهنگی دانشگاه خواهد داشت؟

ظاهر دانشجویی مثل لباس و پوشش آن‌ها، استانداردهایی دارد. در شورای اخلاق حرفه‌ای و اخلاق دانشگاه هم به نوعی با کمک دکتر شهریوری و همکاران گروه اخلاق پزشکی سعی کردیم استانداردهای پوشش متناسب دانشگاهی و حرفه‌ای را در ۴ بخش کمیته اخلاق بالینی، کمیته اخلاق آموزشی، کمیته اخلاق پژوهشی و کمیته اخلاق کارکنان یا کمیته اخلاق سازمانی، استاندارد کنیم.

در زمینه دانشجویی، ظاهر آراسته یا ظاهری با لباس متناسب چه مرد چه زن در قالب کمیته اخلاقی بالینی و همچنین کمیته اخلاق آموزش اقداماتی شد و مصوباتی را داشته‌ایم و کدهای اخلاقی را برای این پوشش ارائه کردیم و امیدواریم آن‌ها را در دانشگاه ایجاد کنیم، به طور کلی در خصوص این موارد با حوصله و آرام باید عمل شود. دانشجو باید بداند وقتی وارد یک محیط آموزشی شد، پوشش متوازن و متناسب، یک چهره و آرایش قابل قبول دانشجویی و دانشگاهی را مثل همه دانشگاه‌های دنیا بپذیرد و رعایت کند.

دانشگاه محیط مقدسی است. درست است که بخشی از جامعه است اما شأن و تقدس دانشگاه باید حفظ شود. از قدیم می‌گفتند شرف المکان بالمکین. واقعاً کسانی که در مکانی هستند به آن مکان جایگاه و ارزش می‌دهند. اگر همین موضوع برای دانشجو هست، برای اساتید و کارکنان هم هست. ما در یک محیط آموزشی، یک محیط فرهنگی کار می‌کنیم. پوشش و آرایش متناسب همین‌طور که برای مسئولین، اساتید و کارکنان واجب است، برای دانشجویان هم واجب است، چون به‌ هرحال ممکن است دانشجویی در بیرون از این مجموعه به عنوان یک شهروند در فضاهای دیگر شهر با پوشش دیگری حضور پیدا کند اما در موقعیت دانشگاهی به احترام جایگاه دانشگاه و آن مکان آموزشی و فرهنگی که قرار می‌گیرد باید تقید لازم را داشته باشند، ولو اگر این مسئله را به عنوان یک تقید ندانیم باز هم باید احترام بگذاریم. چون اینجا یک محیط آموزشی است.

ما تقید را برای یک دبستان هم در نظر می‌گیریم.  مثلا در مدرسه، هر کس می‌تواند با یک پوشش وارد شود، اما همه با لباس های فرم دیده می‌شوند.  باید نظم و آراستگی در پوشش ظاهری به نوعی در دانشگاه دیده شود. نه اینکه متحدالشکل باشند ولی حداقل اینکه بتوانیم چهره و پوشش متوازنی را ببینیم و احساس نکنیم که در خیابان قدم می‌زنیم. متأسفانه در دانشگاه گاهی چنین شرایطی را می‌بینیم و این قابل قبول نیست. باید به هم کمک کنیم که این پوشش و ظاهر آراسته، در همه جای دانشگاه رونق پیدا کند و کسانی که رعایت نمی‌کنند، مورد تذکر قرار بگیرند،  تا دقت کنند و هماهنگ با سایر جامعه دانشگاهی و دانشگاهیان شوند.

مفدا ایران: با توجه با اینکه اعضا محترم هیئت‌علمی همواره به عنوان اثرگذارترین قشر بر روی دانشجویان مطرح هستند و در بسیاری از موارد می‌توانند الگوی سازنده‌ای برای دانشجویان باشند، آیا توصیه‌ای برای این عزیزان دارید؟

من توقعم این است و البته اساتید هم این‌طور هستند... می‌گویند رطب خورده نمی‌تواند منع رطب کند. وقتی ما می‌خواهیم دانشجو یا حتی فرزندمان رفتاری انجام بدهند، خودمان در ابتدا باید به آن رفتار التزام داشته باشیم. اگر می‌گوییم راست‌گویی، باید راست‌گو باشیم؛ اگر می‌گوییم روی خوش، قدرت ارتباط مناسب، تفکر سالم و مثبت نگر، پس خودمان هم باید همین‌طور باشیم. من فکر می‌کنم رفتارهای اساتید و بزرگ‌ترهای هر مجموعه‌ای، حتی مدیران و مسئولان ارشد دانشگاه به شدت می‌تواند به صورت غیرمستقیم روی رفتارهای دانشجویی تأثیرگذار باشد.

اگر دانشجویان از شما صداقت ببینند، صداقت ترویج می‌شود. اگر دانشجو از استادی خدایی نکرده دورویی ببیند، دورویی به نوعی تایید می‌شود و این اصلاً خوب نیست. به‌هرحال گفتار، کردار و پندارمان را به نوعی اصلاح شده به دانشجو ارائه کنیم و توقع داشته باشیم که این تأثیر را بگذارد به‌طور مثال من وقتی به دانشجو می‌گویم شما باید پوشش متعارف داشته باشی، خودم باید استانداردی در پوشش و لباس داشته باشم وگرنه نمی‌توانم با پوشش نامتناسب از افراد بخواهم که پوشش مناسب داشته باشند.  اگر رعایت بعضی از اصول را در ظاهر نداشته باشم، پس نمی‌توانم از دانشجو بخواهم. 

مفدا ایران: با توجه به اینکه رویکرد نشریه سلام ایرانی ایجاد امید و نشاط در جامعه دانشگاهی بالأخص دانشجویان می‌باشد چه پیامی برای خوانندگان این نشریه دارید؟

پیام بنده این است که همواره بر روی داشته‌های مثبت - و البته همه داشته‌هایمان - فکر کنیم. همواره سه‌چهارم پر لیوان را در زندگی ببینیم و هیچ‌وقت صرفاً به کمبودها نگاه نکنیم. از دید واقع‌گرایانه، کمبود هم داریم ولی اگر به نعمت‌هایی که خدا به ما داده  است فکر کنیم، همواره بر کمبودهایی که ذهن ما احساس می‌کند، غلبه می‌کنیم. شاید کمبودهایی هم که ذهن ما احساس می‌کند، جزئی از داشته‌ها است که ما احساس نبودشان را داریم. به‌هرحال به عنوان یک پیام برای دانشجو همواره باید امیدوار، شاداب و خوش‌بین به آینده باشند و به آنچه دارند، اعتماد داشته باشند و بخاطر آنچه خدا در اختیارشان قرار داده، شکرگزار و امیدوار باشند که این امکانات هر روز بهتر می‌شود. زیاد به حواشی، ناامیدی و ترویج ناامیدی نپردازند. چون مشکلات همواره جزئی از زندگی بشر است و اگر قرار باشد فقط به مشکلات فکر کنیم، از مثبت‌ اندیشی دور می‌شویم و من فکر می‌کنم انسان موجودی مثبت نگر است. منفی نگری جزء سرشت ذاتی ما نیست. ما خودمان هستیم که گاهی اوقات افکارمان را به سمت منفی نگری می‌بریم. هر انسانی ذاتاً مثبت، روشن و شاداب به دنیا آمده است. این خود ما هستیم که بعضی چیزها را تاریک می‌کنیم.

آقای دکتر در پایان از اینکه وقت ارزشمندتان را در اختیار نشریه سلام ایرانی گذاشتید سپاسگزاریم و آرزومند توفیق روزافزون جنابعالی هستیم.

ارسال نظر

    • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
    • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.